Ynske in Paraguay

Voorlopig laatste berichtje

2009-06-10T12:22:00.000-07:00

Beste mensen,

Het is precies al eeuwen geleden dat ik op mijn blog heb geschreven. 1 van de redenen zal wel zijn omdat er eigenlijk niet zo heel veel speciaals gebeurd is ondertussen.. Het gewone leventje ging zijn gangetje: naar school gaan, als ik zin had om te gaan, naar de gitaarles en te lang blijven hangen en dan te laat thuis komen. Allemaal op het gemak genietend van het leven en toch ook wel van de laatste maanden hier in Paraguay. Nu is het toch echt wel aan het eindigen en het is met een dubbel gevoel. Ik zal het enorm missen, een deel van mijn leven dat ik met weinig mensen kan delen want volgens mij is het niet zo makkelijk te begrijpen als je zelf zo geen avontuur heb gedaan. Het is met ups en downs geweest maar de mooie herinneringen zijn er en zullen blijven hangen. Ik heb een tweede thuisland.
Maar het is nog niet gedaan en de voorbije 2 weekends ben ik al niet thuis geweest omwille van een reisje naar de Chaco en een afscheidskamp van AFS.

Reis naar de Chaco
We hadden tijdens de nacht naar de Chaco gereisd en ’s morgens werden we wakker vlak voor de melk fabriek met een supermercado naast. In deze marcado mochten we ons ontbijt gaan kopen. Na het onderzoeken welke koekjes het best zouden gaan als ontbijt en dergelijke gingen we naar de kassa tot ik plots besefte dat ik geen Spaans meer kon. Ik had namelijk de volle 7 uur tussen allemaal AFSers gezeten en had wel af en toe eens Spaans gesproken maar niet overdreven veel. De vrouw aan de kassa, blond met blauwe ogen (heel zeldzaam in Paraguay), had mij gezegd hoeveel ik haar moest betalen maar ik had het totaal niet begrijpen, pas toen ze het nog eens herhaalde drong het tot mij door dat ik niet diegene was die geen Spaans kon, het was de vrouw, ze sprak DUITS! Toen ik keek naar de andere kassa’s zag ik dat ze er allemaal wel héél Duits uitzagen en ook vele opschriften waren in het Duits. Zat ik dan echt in Duitsland terwijl ik aan de andere kant van de oceaan zat?
De Chaco is een deel van Paraguay waar héél weinig mensen wonen. Het is namelijk het woestijn gedeelte van het land waar de temperaturen in uitesten zijn en het water schaars. Enkel in de zomer (december-februari) regent het in dit gedeelte maar dit jaar heeft het te weinig geregend om iedereen tijdens de volledige winter met water te voorzien. Tot nu toe heb ik enorm weinig oplossingen hiervoor gehoord want zelf de man die ons uitleg gaf hierover heeft geen oplossing vermeld. Maar dus in deze fameuze Chaco heeft er zich jaren geleden een Duitse kolonie gevestigd met de specifieke naam: Menonieten. Het volkje komt van Canada en de echte oorsprong van het volk is uit onze streken: België, Nederland en Duitsland. Het waren protestanten die op zoek waren naar een plaatsje waar ze volgens hun regels en geloof konden leven in het eigen “land”. Zij zelf noemen hun kolonie een land in het land Paraguay. Want ze hebben hun eigen “regering” en bijna alle nodige voorzieningen, enkel de justicia en dergelijke zijn afhankelijk van Paraguay. Heel deze kolonie vind ik maar een vreemde bedoening. Ik denk maar aan de vele films die al werden gemaakt zoals ‘the truman show’ over een volk die op zich enorm gelukkig is en een perfect leven leiden. Maar uiteindelijk blijkt alles maar een schijn te zijn. Het lijkt me allemaal een beetje te perfect geregeld. Ze zijn productoren van de grootste merken van melkproducten en vlees en maken zo enorm veel winst, richten scholen en hospitalen op waar zogezegd iedereen naartoe kan gaan, ook de indigenen (het originele volk die in de chaco woont, een indianenvolk die enorm arm is). En ze zeggen ook dat ze dit volk werk aanbieden in hun fabrieken, en iedere morgen staan er op de hoek van de straat een groep indigenen te wachten op werkmogelijkheden. En volgens mij blijven ze wachten, het is precies als tijdens de industriële revolutie bij ons maar ik denk niet dat ze een priester Daans hebben. De “regering” of hoe het ook genoemd mag worden, worden verkozen via de cooperativa, dat zijn dan de fabrieken die ze hebben. Dus alles lijkt ook wel vrij communistisch aangezien hun “leiders” afhangen van de fabrieken. Maar de Menonieten hebben de Chaco wel nuttig gebruikt, iets wat Paraguay zeker niet zou hebben gedaan, toch moeilijk in te beelden. We hebben eigenlijk vooral Duitse kolonies bezocht en dan ook nog het monument i.v.m. de oorlog tussen Paraguay en Bolivia in de Chaco waar Paraguay gewonnen heeft en zo dan toch een stuk van de Chaco heeft behouden. Paraguay heeft trouwens gewonnen door gebruik van Belgische wapens, of dat dan iets is om trots op te zijn moet je zelf maar uitzoeken. In het museum lagen wapens van Belgische makelij. Eigenlijk was het enorm koud het hele weekend en plots begon het zelf te regenen en dat tijdens de herfst/winter.

AFS kamp
Het voorbije weekend was het laatste kamp van AFS in Ciudad del Este om nog eens goed te beseffen dat het wel echt bijna gedaan is. Om naar het kamp te gaan mochten we eerst weer 6 uur op de bus zitten sjokken om dan uiteindelijk het hele weekend opgesloten te zitten in het hotel. De AFS logica ga ik echt nooit begrijpen denk ik. Het eten was iedere keer een buffet, wel altijd met hetzelfde eten, het was zelf zo lekker dat ik er een voedsel vergiftiging aan over heb gehouden. Ik mocht daardoor zelf bijna een week langer in Ciudad del Este blijven omdat ik volgens de dokter niet in staat was te reizen. Ik had daar al helemaal geen zin in dus heb ik een aantal immodiums genomen en heb ik de hele reis flink volgehouden. De reis hield ook wel een aantal toeristische bezoeken in zo gingen we de zaterdagochtend naar Itaipu, de grootste waterkrachtcentrale ter wereld, waar bijna iedereen al was geweest en de zondagochtend zijn ze naar nog een aantal watervallen geweest die beetje kleiner zijn dan las cataratas. Maar van de laatste dag heb ik niets meegemaakt door de gevolgen van het heerlijke eten! We moesten zo vooral in groepjes werken over hoe ons jaar ons heeft beïnvloed en dergelijke. Ken je het zo uw gevoelens vertellen voor een hele groep waarvan je eigenlijk meer dan de helft totaal niet kent, voor mij is dat iets persoonlijks en het gene wat ik hier trouwens echt heb ontdekt is dat ik een beetje autistisch ben: mensenangst, voor het zeker gaan en van die dingen. Maar swat het kamp viel wel mee.
Ik ben trouwens een deel van mijn schrijf inspiratie kwijt geraakt ergens onder weg in mijn jaar. Het lukt niet meer zo vlot. De dingen zijn niet meer zo nieuw en alles lijkt zo normaal.
Dit zal het voorlopig laatste bericht zijn.. Meer verhalen zullen voor in België zijn!
Tot binnenkort!

Gedaan met de vakantie

2009-03-16T13:33:00.000-07:00

Zo als aan iedere zomervakantie kwam ook aan die van mij een eind, na toch wel een goeie 3 maand. Maar voor er al over terug naar school gaan werd gesproken was er eerst nog HET feest van het jaar voor mijn familie, de Quince van mijn jongste zusje. Wanneer je als meisje hier in Paraguay 15 wordt, behoor je vanaf dan bij de volwassenen en dat wordt gevierd door een gigantisch feest dat heel sterk lijkt op een huwelijksfeest. De week voor haar verjaardag werden al vele voorbereidingen getroffen met dan op nummer 1 het in orde brengen van de kledij. Hier is het, voor mij dan, enorm goedkoop om een kleedje te laten maken. Samen met mijn mama en zussen trokken we naar de kleermaakster om ons bestelling te doen en ik moet zeggen dat ik best tevreden was over het resultaat. De donderdag voor het feest heb ik geholpen met de kippen schoon te maken die dan de volgende dag werden aangeboden. Ik heb mijn mama vriendelijk bedankt toen ze die middag met haar bord rijst met kip voor mij stond, mijn maag kon het niet meer aan. Eén van mijn buurjongens was ook aan het helpen met de kippen en hij deed het op zo een walgelijke manier dat mijn maag begon te protesteren. Het kwam zelf even in mijn gedachten op om vegetariër te worden. De volgende morgen was iedereen al vroeg uit de veren om alles tot in de puntjes in orde te brengen, net vanaf die dag 20 februari besloot het klimaat om eens bloedheet te worden. We hebben die dag gesleurd met stoelen en tafels, bakken bier en natuurlijk coca cola, tafelkleden en dargelijke. Er is zelf bijna niemand van ons gezin naar de misviering geweest die vooraf ging aan het feest omdat we nog aan het werk waren. Ik besloot om eens goed gebruik te maken van ons kapster, mij laten optutten gelijk een popke, make-up, nagels lakken… (zij die mij kennen weten dat dit niet bepaald mijn ding is)
We zagen er allemaal divina uit op het feest maar boven dat alles was ik doodmoe van al het werk die dag in de hitte. Moe en voldaan was ik best wel blij toen het feest gedaan was. En mijn mama zat in de put de volgende dag en eigenlijk als je het bekijkt het hele feest heeft iets van 10 miljoen guaranies gekost voor een paar uurtjes van genot (waar velen dan nog te moe voor waren). En je moet er dan nog bij bedenken dat mijn familie eigenlijk bijna bij de arme klasse behoord, wat een mens niet allemaal doet voor een beetje aanzien.

Vijf dagen later was er dan nog een feestje. Er was er nog eentje jarig, namelijk ikzelf. Ik het er eigenlijk helemaal geen zin in om mijn verjaardag te vieren(het is altijd leuker om naar de verjaardag van iemand anders te gaan). Ook vooral omdat ik het niet met mijn vrienden zou vieren en ver weg van een gewone namiddag met de grootouders die op bezoek komen om taart te eten. Maar mijn familie wou dat ik het vierde en ook, ik vier maar 1 keer mijn verjaardag hier in het verre Paraguay! Mijn mama ging mij de Cola en een van haar heerlijke taarten cadeau doen, de rest zou ik zelf wel betalen. Zoals de op iedere verjaardag zou er ook op die van mij “asado”, soort BBQ, worden gegeten. Ik nodigde mijn familie en enkele vrienden en buren uit om mee te vieren. Zoals vroeger ook veel te vaak gebeurde verjaarde ik weer eens op as woensdag en zei mijn familie dat ik hen allemaal naar de hel ging sturen omdat ik hen vlees liet eten. Maar ze zijn eigenlijk helemaal niet zo gelovig en aten aardig hun buikje rond. Na het eten mocht ik mijn kaarsje uitblazen op mijn taart onder het gezang van happy birthday in het Spaans. Het was wel een gezellig samen zijn..
Het was de eerste, en waarschijnlijk ook de laatste, keer dat ik mijn verjaardag in hartje zomer vierde.

Zoals ik al zei is er een einde gekomen aan de vakantie en de school is terug begonnen. Alhoewel begonnen is een groot woord, het is vandaag 16 maart en ik heb nog steeds geen enkele les gekregen (school is terug begonnen op 25 februari). Om mijn dagen beter te vullen ga ik terug in de voormiddag naar school en ik zit samen met het Turks meisje in een klas. Het probleem is dat we een nieuwe richting zijn en dat ze ons lokaal nog aan het bouwen zijn. En de werkers werken op z’n paraguayaans, wat wil zeggen met voldoende pauzes om terere te drinken. Dat we geen lokaal hebben is nu nog zo geen groot probleem, het is hier nog steeds zomer en dus geen slecht weer om buiten les te krijgen, als je ten minste leerkrachten hebt. We hebben geen enkele leerkracht en ze blijven maar bezig met het maken van de lijst van onze leerkrachten. Moest het voor mij dan ook van enig belang zijn dat ik dit jaar in deze richting moet afstuderen, zou ik er persoonlijk niet echt mee kunnen lachen dat we al weken naar school komen en absoluut niets doen behalve terere drinken en rondwandelen.

Een nieuwe maand wil zeggen tijd voor nieuwe plannen. Eline en ik zijn eindelijk gaan kijken voor onze gitaarlessen. En het getokkel lijkt soms al eens op echte gitaar muziek. Onze leraar heeft zelf speciaal zijn jaarlijks concert vervroegd zodat wij ook kunnen meespelen begin juli. We zullen wel zien of we echte podium beesten zullen worden maar ik denk eerlijk gezegd dat het onder lichte dwang zal moeten gebeuren.

Verder is het leven hier opper rustig. Mijn familie is nu echt arm na het overdreven feest maar ik heb het al lang aanvaard. Soms wou ik dat ik ze kon helpen maar ik alleen kan niet veel doen. Het land zelf heeft gewoon een serieuze nieuwe invloed nodig om te kunnen afstappen van al de chaos en wanorde die hier heerst. Misschien komt er wel een verbetering door de nieuwe president maar ik denk dat ook vooral de instelling en gedachtegang van inwoners een beetje zal moeten veranderen. Maar het is vreemd hoe snel je gewend raakt aan het zien van armoede en werkende kinderen. Kinderen die gelijk wat verkopen voor een beetje geld. Onlangs zag ik zelf op de bus 2 straatkinderen onderhandelen met elkaar voor hoeveel de een de appel zou verkopen aan de ander. Armoede zie je hier overal. Zelf bij mij thuis, al hebben we het best nog goed, we hebben steeds te eten en voldoende. Maar toch stel ik mij nog steeds de vraag waarom mijn gezin, die het financieel niet breed heeft, besluiten om dan nog iemand in huis te nemen! Ik heb er enorm veel respect voor, maar het is niet altijd even gemakkelijk

Reizen

2009-02-09T11:40:00.000-08:00

Na de feesten in december kreeg ik eindelijk de kans om Paraguay beter te leren kennen. We waren al een tijdje bezig met alle studenten dat we graag ons land beter willen leren kennen. Dus stapten we naar onze vrijwilligers van AFS met onze avonturen in gedachten. Onze eerste uitstap ging naar el jardin botanico en de zoo samen met Luz, de dochter van onze representante, en Meche, een super lieve vrouw die Ñecas huishouden doet . De zoo was echter een serieuze teleurstelling, de dieren zagen er heel triestig uit en sommige hadden ook een serieuze stank rond zich hangen, heel wat anders dan de zoo van Antwerpen. Maar al bij al was het een heel gezellige uitstap en het deed mij een beetje denken aan een schoolreisje naar de zoo, al leek het meer op de Brielmeersen.

Een beetje later trok ik met mijn zus, Nora, een weekendje naar Tobati. We logeerden in het huis van een nichtje van ons buurmeisje met wie we mee mochten op dit weekend. Het landschap in Tobati is helemaal anders dan hier in Ypané, de sfeer trouwens ook. De broers van het meisje reden met veel plezier op de moto met ons rond om de stad te laten zien. De tweede dag gingen we erop uit met Pati (buurmeisje), Viki (nichtje van Pati), Nora en ik. We gingen de bergen/heuvels gaan verkennen want daarvoor staat Tobati bekend. Er is een heuvel voorzien om het landschap de bewonderen, el mirador. Terwijl ik foto’s aan het trekken was begonnen de meisjes te paniekeren dat we werden achtervolgd door een raar type die bekend stond in de stad als “gevaarlijk”. Uit paniek begonnen we te lopen naar de weg met onze blote voeten over de heuveltoppen, onder weg stootte ik nog even mijn teen zodat die begon te bloeden maar we waren gelukkig terug veilig tussen de mensen. Maar we wouden de heuvels nog meer ontdekken want er was een beetje verder nog een veel mooiere. Tijdens het wandelen stopten we nog even in een fabriekje waar ze bakstenen en dakpannen maken, ook iets typische voor die streek, er staan er zo enorm veel naast elkaar. Na een verfrissend ijsje uit het Esso tankstation (heb je hier blijkbaar ook) trokken we de heuvels terug in en deze keer meer op ons gemak dan de vorige keer. Na een fotoshoot op de heuvel trokken we moe maar voldaan terug naar huis waar we te horen kregen dat we die avond naar een stierengevecht gingen kijken. De papa van Viki legde uit dat dit ook tot de cultuur van Paraguay hoorde samen met de vele vee markten en el campo (het platteland en hier is het echt platteland!). Ik had nog nooit een stierengevecht in het echt gezien maar het was minder erg dan ik dacht, de mensen zeiden wel dat de stieren tammer waren dan de andere jaren. Er waren drie rondes die aan elkaar werden gepraat door 2 clownen die grappig probeerden te zijn, het was niet echt mijn humor. De leukste ronde is die van de amateurs, dit wil zeggen dat mensen uit het publiek zich vrijwillig mogen aanbieden om met de stier te spelen. Die mannen gaan er zo in op dat het soms echt hilarisch is, betere humor dan de clownen dus. De volgende dag gingen we met onze buurjongen en de meisjes naar een rivier kijken. Na een half uurtje rijden door een prachtig landschap kwamen we aan bij de rivier en was het al weer heerlijk te warm. We besloten om een stukje van de rivier af te wandelen om af te koelen want hij was toch ondiep. Het was echt prachtig de natuur rond de rivier. Na het middageten gingen we met de moto naar een banerario, dat is een soort van openbaar zwembad met disco en andere dingen bij, om onze laatste dag te vullen. De volgende dag trokken we met een overvolle bus met veel te weinig beenruimte terug richting Ypané.

Het volgende weekendje uit was terug met de AFSers en Ñeca naar Carapegua in het huis van een zus van Ñeca. Een vriend van de familie heeft een rancho ,soort boerderij, en een aantal paarden en had beloofd aan Ñeca om haar studenten eens mee te nemen op een ritje met de paarden. Hij nam ons allemaal mee achter in zijn ‘camioneta’ naar zijn rancho. Er waren echter maar drie paarden en we waren met vier studenten en dan nog de man en zijn vriend. Frauke en Eline zaten samen op 1 paard, Gözde alleen met een man die het paard vast hield en ik zat op alleen op het paard tot de man, die Betto heet, besloot op er ook op te springen. Volgens mij heeft het paard enorm afgezien op de tocht van anderhalf uur met meer dan 150 kilo op zijn rug op het heetste van de dag. Maar het was wel een heel mooie tocht door de velden en bossen van Carapegua. Betto beloofde ons ook nog mee te nemen naar een plaats waar ze hangmatten en ponchos maken. Die plaats bleek gewoon bij hem thuis te zijn waar zijn mama met een zelfgemaakte machine haar dingen maakte. Later die avond kreeg ik ook al bijna een huwelijks aanzoek van deze man, Betto, die geen problemen had om mee te komen naar België. Ik heb hem vriendelijk bedank en we hebben er eens goed mee gelachen. De volgende morgen nam de gastvrouw ons mee naar een plaatselijk fabriekje waar ze fiambre maken, een soort worst. We zijn nog geen 5 minuten binnen geweest het de fabriek zelf omdat de stank niet te harden was, respect voor de mensen die er iedere dag gaan werken. De hygiëne voorwaarden kunnen dan ook absoluut niet tippen aan die van de voedingsfabrieken in België en Europa.

Na de uitstapjes in eigen land kwam de grote reis naar Argentinië meer bepaald La Plata, bij Ruth thuis met Eline en Myrthe. Na 18 uur reizen en 3 keer bijna uitstappen in het verkeerde busstation, we dachten dat de bus rechtstreeks ging, kwamen we eindelijk aan in La Plata. Bleek dat die negerin met fel blond haar mijn Belgische vriendin Ruth was, ze was net terug van een vakantie in Brasilië waar het veel had geregend (ja ik keek ook verbaasd toen ze dit zei en veel te bruin was voor een regen vakantie te hebben gehad). Na ik misselijke nacht van het heerlijke eten op de bus en18h van artificiële zuurstof inademen deed de buitenlucht best wel deugd. Na het bekomen van de reis en de eerste indrukken van La Plata en belachelijk accent waarmee de Argentijnen spreken (ze praten heel dramatisch, ze worden wel eens de Italianen van Latijns-Amerika genoemd) nam de papa ons mee op een sneltoer door La Plata. Eerste indruk: waw cultuur en iemand die effectief veel weet over zijn stad en geschiedenis. Haar papa moest ons eigenlijk gewoon naar het huis van Ivana brengen, de eerste gastmoeder van Ruth en het verblijf van Eline en Myrthe. Ivana was een heel ander persoon dan ik mij had voorgesteld, ze was jong en vol met interessante verhalen en ideeën kortom een heel interessant persoon die ik niet snel zal vergeten. We mochten in haar huis doen wat we wouden en gaf ons graag meer uitleg wanneer we vragen hadden over Argentinië of wat dan ook. Ze is trouwens ook harde fan van Che Guevara (geboren in Argentinië) en heel actief op sociaal vlak, doet mee in optochten voor meer rechten en dergelijke.
We hebben zowat alles bezocht in La Plata wat er te bezoeken valt en wat niet gesloten was, zelf alle winkels. We zijn ook nog 2 dagen naar Buenas Aires gegaan, de hoofdstad van Argentinië. Echt een indrukwekkende stad, het oude deel van de stad deed een beetje aan New York denken (ken ik wel maar van uit films), met zijn grote hoge gebouwen en enorm brede hoofdstraat (breedste van wereld). Dan is er ook nog Puerto Madero die dan weer heel modern is, een beetje als het nieuwe Parijs. De eerste keer dat we naar B.A. gingen had Ruths papa ons meegenomen toen hij naar zijn werk ging en hij had ons uitgenodigd op met hem te gaan eten ‘s middags in een restaurant die hij had gekozen, hij gaf ons de naam en het adres en we zouden elkaar daar ontmoeten om 13h. We hadden de hele voormiddag om de stad te bezoeken met zijn mooie verhalen en geschiedenis. We zakten langzaam af naar Puerto Madero waar het restaurent zich bevond. Ruth was er zelf nog nooit geweest dus toen onze kaart ons niet meer kon helpen, vroegen we hulp een politieagent die op de hoek van de staat stond. De man zei dat het niet zo ver was en wees ons ze weg en inderdaad een beetje later stonden we voor de deur waarboven dezelfde naam hing al die op ons papiertje. Na een beetje treuzelen voor de deur besloten we om naar binnen te gaan en daar op haar papa te wachten want het was best wel idioot om voor een glazen deur te blijven staan treuzelen. We hadden allemaal de foute outfit aan om in het chique restaurant niet op te vallen. We vroegen of onze reservatie klopte en een vrouw wees ons onze tafel aan. Na een kwartiertje begonnen we ons zorgen te maken dat we verkeerd zaten, zeker toen haar papa belde om te vragen of wij er al waren want hij stond voor de deur te wachten. We vertelden hem dat we al binnen waren met de kaart al in onze handen, hij zou komen. Ik kon de deur zien van waar ik zat, er kwamen veel mannen binnen in pak maar niemand van hen was haar papa. Hij belde weer: “ waar zitten jullie ik zie jullie helemaal niet” “jullie zitten toch niet ik het verkeerde restaurant hé? Er zijn er DRIE met deze naam”. GENANT! Wij subtiel naar buiten, verontschuldigen ons bij de vrouw dat we naar het andere restaurant moeten. Maar de vrouw gaf niet toe en belde het andere restaurant de heer maar naar ons moest komen. Ze lachte vriendelijk en wees met haar hand terug naar de tafel waar we zaten, “ hij zal naar hier komen, begin al vast maar te keizen”. Als slaafse hondjes keerden we terug naar onze tafel met zowat alle ogen op ons gericht. Nog geen 5 minuten later kwam de vrouw terug om te zeggen dat we toch naar het andere restaurant moesten gaan. Gelukkig maakte het heerlijke eten onze genante ervaring goed.
Onze vakantie was fantastisch, ik had het gevoel eventjes terug in België te zijn en daarom had ik ook niet echt veel zin om terug te keren naar Paraguay. Ik genoot van mijn vrijheid die ik even terug had en het zelfstandig zijn en het terug zijn mijn 1 van mijn beste vriendinnen deed er ook veel aan. Maar hoe dan ook aan alles komt een einde en we moesten terug de gevreesde bus op die veel te laat aankwam. Dit keer duurde de reis 22 uur, vreemd dat dezelfde rit in het terugkeren langer duurt maar de chauffeur heeft eens de weg moeten vragen en aan de grens was er plots een vrouw verdwenen en zonder haar konden we niet verder, gelukkig kwam ze dan eindelijk opdagen en konden we verder. Toen ik eindelijk mijn tuin in wandelde voelde het toch wel echt aan als thuiskomen. Iedereen was blij dat ik eindelijk terug was en ze hebben me best wel gemist en ik hen ook wel. Zelf mijn papa kon zijn vreugde niet op toen hij thuis kwam van zijn werk en me knuffelde en maar bleef babbelen..

Mijn thuis zijn was echter maar van heel korte duur want 2 dagen later (7 februari) vertrok ik met AFS naar carnaval in Encarnacion. De representante van AFS Capiata had alles georganiseerd zodat de studenten eens naar het carnaval konden gaan. We sliepen 1 nacht in een 5 sterren hotel (waarvan de airco niet werkte) en de zaterdag avond gingen we naar het carnaval. Het is geen Aalstcarnaval maar het lijk wel meer op dat in Rio. De traditie in Encarnacion is het stuipen met schuim, zoals wij op onze 100-dagen speelden met scheerschuim kon je hier gigantische spuitbussen kopen met schuim en geloof mij, je heb er nodig om je te verdedigen. Je kan de stoet enkel bezichtigen van op tribunes maar om op die tribunes te geraken moet je eerst voorbij alle mensen die er al zijn en je maar al te graag aanvallen met hun schuim. Kortom het was hilarisch om iedereen te zien met hun gezicht, haar en lichaam volledig in het schuim. Het spektakel, de stoet zelf, was ook echt heel mooi om te zien, respect voor de vrouwen die een hele tijd mijn hun zware outfit willen en kunnen dansen. Na een korte nacht van 4 uurtjes gingen onze wekkers een voor een af. Ik probeerde mijn ogen open te krijgen maar het ging helemaal niet zo vlot. De voorbije avond vonden ze ons precies een goed doelwit en kregen we vaak de volle laag in ons gezicht en dan vooral in de ogen, ik had het meest af gezien omdat ik het niet kon laten ze terug te pakken en mijn ogen waren dan ook bloed rood wat de volgende ochtend het resultaat gaf van een quasimodo gezicht. De zondag bezochten we dan nog de Ruinas jesuiticas, ruïnes van een oud volk. Blijkbaar vonden ze het vroeger niet plezant om bomen te hebben want de ruïnes bevonden zich in een open vlakte. We hebben dus lopen smelten in 40 graden in de voormiddag. Eline en ik hebben ook kennis gemaakt met een Paraguayaan die een jaar naar België was geweest en die nog tamelijk veel wist te zeggen in het Nederlands, hij kon zelf liedjes zingen. Echt enorm grappig om hem Nederlands te horen praten en zingen.

De volgende grote gebeurtenis de Quinze van mijn zusje op 20 februari. Eens kijken wat dat gaat geven. Alles is in volle voorbereiding en de mama maakt zich zorgen over vooral het financiële vlak. Het is echt gek hoeveel geld ze daarin steken. Alles voor de eer en het aanzien zeker. Ik hou jullie op de hoogte!

De Feestmaand

2009-01-08T10:42:00.000-08:00

De maand december was echt een feest maand bij ons in de familie. Er waren vele verjaardagen zoals die van mijn broer, opa, mama en papa waarvan het grootste feest toch wel de verjaardag van mijn mama was. De mama werd 47 jaar en het feest was best wel aangenaam. Als cadeau had de papa een groepje ingehuurd zij zongen natuurlijk de typische paraguayaanse muziek, in het Guarani, maar ze brachten vooral enorm veel sfeer. Ze werden plots al haar kinderen naar bij hen geroepen, mijn tantes waren mij ook aan het pushen maar ik had als excuus dat ik foto’s moest trekken, ze moesten namelijk een liedje zingen speciaal voor de mama best wel mooi en ik heb het proberen filmen. Later op de avond was er precies een soort karaoké waarbij de zangeres iedereen afging en die moest dan het liedje verder aanvullen, het zorgde voor veel hilariteit. Tegenover dit alles was de verjaardag van mijn papa een sombere bedoening, er was geen feest voorzien en er was bijna zo goed als niemand die hem kwam feliciteren later op de avond kwam dan vooral nog de familie van mijn mama langs maar van zijn broers of zussen was geen enkel spoor te bekennen en ze zijn nochtans met enorm veel. Hij was dan ook een beetje ongelukkig met deze situatie en zei erop dat wanneer je de mensen geen eten aanbied zullen ze dan ook niet komen ook al zijn ze je familie, ik vond het maar een pijnlijke vaststelling.

De volgende dag was het al weer tijd voor een volgend feestje: kerstavond. De hele dag zijn we druk in de weer geweest met de voorbereidingen. Fruit gaan kopen voor de reuze kom clerico, lijkt heel sterkt op sangria maar is met cola en wijn, sopa paraguaya maken, kip en varkensvlees enz.
Tijdens de voormiddag kwam er al een vroegtijdig kerstcadeau. Ik was met mijn zussen en mama het huis aan het huis aan het schoonmaken en de tuin en we waren een beetje aan het praten, toen plots Nora zei: “hé is dat uw Belgische vriendin niet? “ Eerst zag ik enkel de griezelige gedaante van Ñeca, afs verantwoordelijke, tot ik plots Delphine en haar mama zag. Het was eigenlijk enorm raar om ze zo te zien in “mijn wereldje”, in Paraguay .Delphine was een beetje geschrokken waar ik woonde, het feit dat er geen weg is en dat mijn huis ook niet massa’s veel voorstelt. Eigenlijk met de dingen waar ik het ook moeilijk mee had toen ik hier nog maar net was. We hebben eventjes zitten praten in onze prachtige tuin, sorry ben er helemaal weg van, en ondertussen had de papa van Juan afgesproken met mijn zus dat ze mijn volgende week zouden komen halen om mee te gaan naar hun huis.
Dus de week erna ben ik een dagje terug in België geweest. De ouders van Delphine hadden stoofvlees met frietjes en appelmoes gemaakt en als dessert chocomouse. Ongelofelijk lekker zo nog eens Belgisch eten en ik denk dat de familie van Juan het heel absurd vond om “appelmoes” te eten. Ze zijn hier namelijk niet echt gewend om groeten te eten dus laat staan dat ze fruit als middagmaal eten. Het was een rustige dag, spelletjes spelen, beetje praten en filmpje kijken. Tot dat het bleek dat het al beetje laat was en ik beter naar huis ging op problemen te voorkomen. Het was toch een beetje moeilijk om afscheid te nemen, ik denk omdat nog zo lang duurt voor ik ze terug zie en omdat het stukje van mijn veilige Belgische omgeving terug wegviel. Ik heb dan nog een beetje zitten praten met mijn mama en ze begreep niet zo goed waarom ik aan het wenen was want als je gelukkig bent ween je niet. En ik was en ben nog steeds gelukkig in Paraguay.
Maar dus om verder te gaan op kerstavond. Na alle voorbereidingen hebben we vlug nog een partijtje volleybal gespeeld en dan begonnen we onszelf ook klaar te maken. Ik kwam tot de conclusie dat de bloes die ik had gekocht en niet gepast de klein was maar Ik heb er iets op gevonden en uiteindelijk viel het niet zo hard op dat ze te klein was. Hier eten ze op kerstavond maar net voor 12h ’s nachts dus alle tijd voor we aten dronken we clerico en waren mijn zussen bezig met berichten versturen, gsmverslaafden, ik ben eventjes naar mijn buurmeisje gegaan want kerstavond vieren ze hier met vrienden en buren enzo. Toen ik terugkwam was mij oudste zus al een beetje aangeschoten van de clerico, best grappig en mijn papa lag half te slapen door het bier en de vermoeidheid. Toen wij klaar waren met eten kwam mijn broer ook thuis, hij was gaan voetballen en hier gaat dat precies ook vaak samen met bierheffen. Hij zag er niet te fris uit maar was wel grappig. Toen hij klaar was met eten was het bijna 12 uur. Nora en ik waren zwaar aan het aftellen en toen het 12h was leek het wel Nieuwjaar! Alle buren staken vuurwerk af en bommetjes Lula moest Jezus in zijn kribbeke gaan leggen en spurte letterlijk naar van de keuken naar de kerststal en terug en dan volgenden nartuurlijk de traditie getrouwe kussen en gelukswensen. Toen alles terug een beetje rustig werd gingen mijn zussen en mama bidden voor de kerststal en Hugo dronk verder. Zo hebben nog eventjes buiten zitten praten en drinken.
De dag erna dacht ik dat we familie gingen bezoeken, maar dat was absoluut niet het geval. De disco was open en we gingen daarheen, het was enorm warm en sommige mensen hadden dan ook maar weinig fatsoen meer ivm kledij. Het zwembad bij de disco was ook open en was goed bevolk. Uiteindelijk hebben Frauke, Gozde en ik ons een plons in het water gewaagd en het was best wel aangenaam, al deden alle andere mensen in het zwembad precies “zoveel mogelijk anderen aanraken”.
Gelukkig heeft Ñeca ook een zwembad zodat we daar ook eens kunnen gaan zwemmen zonder dat iedereen ons aan kijkt.

Het volgende feestje was oudejaarsavond. Hier vieren ze dit vooral met familie, zo gingen we eens in het huis van abuela gaan eten en samenzijn met de familie. Om 12h ontplofte er weer van alles wat en hier hebben ze een traditie om op klokslag middernacht 12 druiven op te eten, de 12 druiven staan voor de maanden in een jaar zodat ze allemaal goed zullen verlopen. Na zowat de hele straat gekust te hebben keerde de rust terug en gingen enkelen van de familie terug bidden bij de kerststal. Na tijdje gingen Nora, Lula en ik naar huis om ons klaar te maken om naar de disco te gaan. Eenmaal in de disco had ik een beetje heimwee naar mijn vrienden om mee te vieren. Want hier was ik enkel met Nora en Lula met haar nieuw vriendje. Dus stond ik maar een beetje te kijken en wat te praten met iemand die het interessant vond met mij te spreken omdat ik er zo alleen stond. Gelukkig zijn we dan eindelijk gaan dansen en ik heb de hele avond met Nora gedanst op alle soorten muziek maar vooral electro, zodat ik eventjes mijn oude moves kon uit de kast halen. Het was niet echt een rustig avondje ik werd achtervolgd door een griezelige man en kwas er echt bang van zodat ik er van weg liep maar hij bleef maar volgen. Dan is mijn zus nog misselijk geworden en uiteindelijk zijn we naar huis gegaan, het was 5h30. Nieuwjaarsdag was maar een luie bedoening zonder kalkoen en mottige nieuwjaarswensen.

6 januari was er een minder leuk feestje, Léo, het meisje uit Parijs, moest terug naar huis. Zij nam deel aan het vrijwilligersprogramma en bleef dus maar voor 6 maanden in Paraguay. Het was raar om te beseffen dat het avontuur er voor haar al op zat. Om triestig van te worden vooral omdat je zelf gaat nadenken over je eigen vertrek. Geluk omdat je je bloedeigen familie en vrienden terug ziet maar de schaduwkant is dat je alles hier achterlaat niet wetend of je wel terugkomt. Mensen die veel geduld met je gehad hebben en die je graag zien, de hartelijke cultuur en de vele andere dingen..
Gelukkig ligt mijn vertrek nog een paar maanden ver, maar toch vrees ik dat het snel zal naderen, misschien wel te snel..

Tijd voor wat meer nieuws.

2008-12-02T11:40:00.001-08:00

Om bij de clichés te blijven; de dagelijkse temperatuur gaat bijna nooit meer onder de 30°C . Ik loop hier dan ook al een aantal dagen serieus mottig rond en weet soms met mezelf geen blijf van de warmte. Over de middag slapen veel mensen, maar ik heb al voor mezelf ondervonden dat ik daardoor ’s nachts moeilijk kan slapen. Er worden dan ook liters terere verschonken als verfrissing en ook watermeloen is iets wat we bijna dagelijks eten, al is het voor mijn zusje haar dieet, we eten er ook van.
Verder is er niet zoveel speciaals gebeurd, ik ben zelf een beetje een saai huismens aan het worden. Vroeger kwam ik gek als ik niets te doen had en nu vind ik het maar al te goed om een beetje thuis te zitten met mijn zussen en buren enzo.
Het leuke is ook dat er hier altijd wel iemand langskomt. En rond 17h beginnen we met volleybal spelen, zo laat omdat het dan pas dragelijk is om te spelen. Er zijn al veel volleyballen gesneuveld, ik had er ook een gekocht maar helaas heeft hij het maar 1 dag overleefd, door de hitte moeten we hem iedere dag terug opblazen en het is precies of ze er stenen hebben ingestoken, het doet soms echt pijn om er mee te spelen..

Een paar weken terug ben ik met mijn zus naar een vriendin van haar geweest in Asunción. Ze woont daar alleen in een appartement. Het was woensdag en mijn zus had mij mee genomen omdat we ’s avonds gingen uitgaan samen met haar vriendin en haar lief. Eerst het schokkende nieuws, de vriendin van Lula, Aida, is zwanger. Nu op zich totaal normaal want ze is 28 jaar maar het schokkende is dat ze niet weet van wie dat het is. Ze heeft namelijk 2 lieven = bedpartners. Nu ze heeft al aan alle 2 de mannen gezegd dat het van hem is. Hoe dat ze het verder gaat aanpakken, ik heb geen idee. Nu die avond nam haar ene lief, Claudio, ons mee uit, hij trakteerde ons op pizza en daarna gingen we zingen in een karaoké-bar. Ik verwachte al een paar marginalen in zo’n bar, want velen gaan daar naartoe met de hoop een zangcarrière te beginnen. Nu was er echt een hopeloze aanwezig! Ze was al lichtjes bezopen en vond van haarzelf dat ze prachtig kon zingen. Jammer genoeg was zij de enige die dat dacht, want zelf wanneer er iemand echt goed aan het zingen was, zat ze mee te janken. Ik wou ook een liedje zingen, al was het onder lichte dwang, dus ging ik op zoek in het liedjes boek naar Engelstalige liedjes, heel zeldzaam. En ik ging “tears in heaven” zingen, maar ze verstaan geen Engels en de man aan wie ik het had getoond welk ik wou zingen had zelf dat verkeerd gezien. Het resulaat was dat er een liedje begon dat ik totaal niet kende, dan zat ik daar met een rode kop “hé mannen ik ken da niet!”. En blijkbaar kenden 1 van de vrienden het wel, maar in het Spaans, dus heeft hij dan maar gezongen.. Later zijn we dan nog door de straten van Asunción gaan cruisen met de auto opzoek naar de mooist prostitué en travestiet..

Onlangs was het hier precies een invasie van Duitsers. Niko, de Duitser die in Ypané woont, had zijn vrienden uitgenodigd. 5 Duitsers (!) en ze kwamen volleyballen op ons volleybalplein. Ik had Eline ook uitgenodigd om het evenwicht toch een beetje eerlijker te maken. De hele namiddag hebben ze Duits gepraat! Maar er waren dus ook veel van mijn buren enzo die kwamen volleyballen en zelf daar tegen spraken ze gelijk Duits. De typische Duitse arrogantie zeker, ik weet het niet. Maar het was een rare dag gisteren. Sommigen waren plots behoorlijk grof tegen elkaar. En maakten ruzie over kinderlijke dingen.. Luiki zei dat het door de hitte was dat iedereen zo was.
Maar eerlijk gezegd denk ik dat mijn zus, Lula, nog steeds in haar puberteit zit, ook al is ze al 23 jaar. Want ze kan soms heel raar uit de hoek komen…

Maar er zijn nog steeds een paar dingen dat ik niet begrijp of die mij verwonderen:
Waarom ik altijd degene ben ik die in de stront loopt
Waarom de kippen in mijn tenen en bene pekken, ik die ze net zo leuk vind
Hoe naïef sommige mensen zijn, velen geloven echt alles wat ze in een boekje lezen of weet ik veel.
Waarom homoseksueel zijn hier nog steeds een schande of een ziekte is ( zo is 1 van mijn buren lesbisch geworden omdat haar mama rasistisch is en haar lief, een man, bruin was van huid en dat haar mama het dus niet goedkeurde)
Hoe bijgelovig dat sommige mensen hier zijn (mijn zus, lula, je moet de was binnenstebuiten ophangen om geluk te hebben. En nog zoveel meer van die dingen)
Waarom de mensen hier precies niet zweten. Ik loop hier dan rond met mijn rood hoofd dat blinkt van het zweet en bij hen is er geen zweetdruppeltje te bespeuren!
Waarom ze willen dat uw teenslippers wit blijven en uw voeten proper als er hier overal rood zand is.. dit is misschien ook de reden waarom mijn voeten al ze bruin zijn..
Mijn nagels zijn momenteel gelakt (shock!)
En echt nog zoveel meer dingen… de charmes van Paraguay!

De laatste tijd heb ik ook soms het gevoel dat ik op camping de zeester rondloop, een klein nostalgisch gevoel! Het komt waarschijnlijk omdat iedereen hier op gewoon half op ‘straat’ leeft en het doet mij denken aan de vele zomers aan zee. Wat er ook wel iets mee te maken kan hebben is dat er hier enorm veel deur aan deur verkopers rondlopen en dat er ook auto’s rondrijden die fruit verkopen en dit dan omroepen in hun luidsprekers. Dit is dan de Paraguayaanse versie van de soepkar en de Lili-kar! Kortom het is best wel gezellig en vooral heet want de dagelijkse temperatuur is 36°C en het heeft al bijna 2 weken niet meer geregend!

Afgelopen zondag was er een pollada bij ons thuis. Een pollada is een eetfestijn waar je kip kan afhalen of ter plaatse opeten. De pollada ging bij ons thuis door omdat mijn papa hier zo geliefd is bij iedereen en het was ten voordele van het voetbalplein dat ze naast ons huis aan het aanleggen zijn. Ik wist al helemaal van niets tot ik zondag morgen opstond en er mega veel volk bij ons thuis rondliep om alles in orde te brengen, nu ik was lang niet de enige die van niets wist want Lula viel even grof uit de lucht als ik. Het feestje heeft zowat de hele dag geduurd, want in de namiddag was er blijkbaar nog een soort van kaarting. Ik voelde totaal niet op mijn gemak bij ons thuis, iedere keer wanneer ik passeerde, ik probeerde het zoveel mogelijk te vermijden, gaapte iedereen mij aan of riepen ze iets na, niet dat het vuile dingen waren die ze riepen maar toch ik voelde mij niet op mijn gemak. Na al het feestgedruis had onze tuin de geur van urine en bier, heel aangenaam was het niet om er in de zitten. Maar misschien dat het vandaag eens regent, dan zal de geur wel verdwijnen..
Ja je leest het goed, ik hoop stiekem op een beetje regen. Zo zal het een beetje afkoelen want de laatste dagen is het echt bevangen warm. Wie weet volgt er weer een soort van storm, blijkbaar is het nu aan het stormen in Argentinië, mijn papa zei dit. Ik hou jullie op de hoogte!

Het is bijna kerstmis en ook hier worden de huizen versierd. Vrij vroeg zelf kan je al plastieken kerstbomen kopen, zelf de witte versie, weet goed dat ze hier nog nooit sneeuw hebben gezien. Vandaag passeerde ik ook een winkel met aan de ingang een grote dikke kerstman in zijn winterpak, het was 33 graden buiten. Het zal heel anders zijn om de feestdagen te vieren in de hete zomer van Paraguay.

Reeks foto´s on line

2008-11-22T11:18:00.000-08:00

Hola mijn beste fans..

ik heb mijn best gedaan en tegen de regels van de cybercafés een programma geïnstalleerd. Rebel dat ik ben. Maar hierdoor kunnen jullie al wat meer foto´s bewonderen
http://picasaweb.google.es/Ynskedesmet/

Chau.. tot later voor meer nieuws!

2008-10-27T07:29:00.000-07:00

Dag beste lezers!

Wegens het verdikken van de vingers en een toename van het Spaanse taalgebruik kunnen volgende berichten vele taalfouten bevatten. Mijn excuses hiervoor.

Het is weer een regenachtige dag en er valt dus weinig of eigenlijk niets te beleven in Paraguay. Omdat alles hier zowat buiten gebeurd stopt het leven hier wanneer het regent en ook wel omdat vele straten dan veranderen in rivieren.
Tijd voor een update over mijn latina leven.
Zoals ik dus al had gezegd zit ik in een nieuwe klas, schatten van mensen zijn het allemaal! Ik trek vooral op met Alice, Irene en Rocio, het is te zeggen, ze sleuren mijn gewoon overal mee naartoe. Maar het is beter zo, Ik HEB VRIENDEN IN PARAGUAY!! Jeej. Echt het maakt mij een stuk gelukkiger. We hebben samen naar de wedstrijd Paraguay-Peru gekeken, geniaal hoe ze er hier in opgaan, vanaf dat ze een doelpunt maken steken ze hier vuurwerk af. Gelukkig heeft Paraguay gewonnen en werden de straten weer bezaaid met dronken mensen, Ypané had weer iets te vieren!
School is gewoontjes, zoals school. Veel meer dan terere drinken valt er niet te beleven. Hoewel sommige lessen echt nog interessant kunnen zijn.

Van volleyballen in een club is er nog niet veel in huis gekomen. Wegens interne problemen zijn er voorlopig geen trainingen..
Dus speel ik met de buren op het volleybalplein vlak voor ons huis. Het nadeel is dat mijn benen nu volstaan met duizend en één beten van weet ik veel welke beesten allemaal. En we spelen met een bal die eigenlijk behoorlijk plat is en ervoor zorgt dat je de dag erna je armen bijna niet meer kan gebruiken…Maar het is wel geestig en zo heeft mijn lichaam toch nog wat beweging!

Alles begint zo een beetje in zijn plooi te vallen. Ik trek veel meer op met de paraguayan people, terwijl de andere studenten nog steeds veel afspreken met elkaar. Nu het is altijd gezellig wanneer we samenkomen, maar het is anders. Ik vind het leuk om tijd door te brengen met mijn familie. Mijn papa probeert mij Guarani te leren maar het lukt mij niet zo goed, Ik moet dan alles zoals een papegaai nazeggen wat hij zegt, vrij idioot eigenlijk en na 2 minuten ben ik het alweer vergeten. Nu het zal wel komen denk ik, nu dat mijn Spaans de perfectie is. NOT, ik denk dat ik soms echt woorden en werkwoord vervoegingen sta uit te vinden! Nu geen paniek, zo hebben de mensen hier ook nog iets om mee te lachen! Maar ik begin er in te komen, stomme gezichten trekken en dergelijke. Enkel mijn ironie wordt hier af en toe eens verkeerd opgevat, dificil es!

Ik moet toegeven dat ik hier best wel gelukkig ben, ik ben een zomer mens en mijn humeur is vaak gelijk aan het weer. En hier schijnt de zon casi dagelijks, bijna alles speelt zich hier buiten af en de mensen leven amper IN hun huis. Nu begrijp ik wat ze bedoelen met een geïsoleerde westerse wereld. In ons belgenland is het gewoon te koud en vaak te slecht weer om iets buiten te doen, hier niet, je leeft buiten en ziet iedereen veel meer. Iedere dag genieten in onze tuin onder de mangobomen.. Man ik ga het missen.
Om mezelf even te situeren in de fameuze afs grafieken, ik leef momenteel in een serieuze piek denk ik.

Over AFS gesproken, ze bestaan hier 45 jaar en vieren dit dan ook uitgebreid. Op 24 oktober was er een cenashowavond, dat wil zeggen een chique diner met daarna een fiesta waar iedereen bezopen raakt. Het eten was verrassend westers en het was en er echt poepchic, dit alles speelde zicht af in de hier bekende golf en yacht club ergens in Asunción. Het was best gezellig en het was een leuke fiesta, leek al wat meer op wat ik gewend ben in België. We mochten drinken en ik was dan ook na een tijdje mijn trouwe zelf op de dansvloer en het was echt niet door de drank. Marginaal dus, de meesten zullen wel nog weten hoe ze het zich moeten voorstellen. Het was een leuk feestje en voor mijn trouwe dansfans; Ik ben niet op de grond gegaan! Maar Ñeca (RL van AFS Ypane) wou naar huis en wij allemaal nog lang niet. En de mama van Leo wou ons wel naar huis brengen maar mocht niet van Ñeca dan hebben ze daar nog een beetje staan bekvechten, het was hilarisch om te zien, ze was echt een beetje aan het doorslaan. Maar we zijn allemaal braafjes meegegaan met haar naar huis.
Weer een AFS-avontuur bij!

Zo trouwe fans ik ga het hierbij laten. Geniet van het miezerige Belgische weer en onthoud: Ynske is aan het smelten in Paraguay! Maar geniet ten volle van de kans die ze heeft gekregen!

Soy de blanco/Juven!

2008-10-01T08:49:00.000-07:00

Ik denk dat mijn ervaring nogal negatief overkomt. Maar de voorbije weken is er veel verandert. Ik ga namelijk in de namiddag naar school en ik ben het leven hier ondertussen behoorlijk gewend aan het worden. Ik begin België achter mij te laten en leef in het nu, in Paraguay.
Ik zit nu in het secundo en nog een nummer, wat je kan vergelijken met het 5e jaar humane wetenschappen in ons Belgica. Maar ik heb eigenlijk nog niet zoveel in mijn klas gezeten, ik ben namelijk met Nora en haar klas mee geweest op uitstap naar Aguazu. Aguazu is bekend om zijn meer, dat weliswaar zwaar vervuild is. Maar wel eens de moeite om te zien. Verder staat deze stad ook bekend om zijn ceramic dat hier dan ook heel goedkoop is.
Paraguay heeft echt duizend en één feestdagen, naast “dia del niña” (dag van de kinderen) heb je hier ook “dia de juventud” (dag van de jeugd). Naar aanleiding van deze dag is er gedurende 1 week op school een volledige olympiade. Alle leerling worden onderverdeeld in 5 kleuren; verde,rojo,celeste,azul y blanco. Ik was een blanco samen met mijn zus Nora en Meche,mijn jongste zus was celeste. De olympiade bestaat uit verschillende onderdelen en vooral veel sport. Ieder kleur heeft een “Reina”, een koningin en alle reinas moeten het opnemen tegenover elkaar in een soort verkiezing. Onze reina werd verkozen als koningin van de school. Verder zijn er dan nog de verschillende sport competities zoals voetbal,handbal en volleybal deze zijn telkens onderverdeeld in oudste en jongste en dan nog eens per geslacht. Mijn zus en haar vriendinnen wouden perse dat ik meedeed in het volleybal team zodat ze zeker zouden winnen. En ja Blanco is kampioen in volleybal feminino! Zo heb ik mij weer eens nuttig gevoeld en is mijn wil om te volleyballen nog meer toegenomen! Het was echt een toffe week op school, zo leuk zelf dat ik bijna iedere dag een volledige dag ben geweest (gewoon omdat ik moest volleyballen eigenlijk)
Om alles af te sluiten is er een desfilé door de stad, als dit een stad is, klinkt groter dan het is, het lijkt een beetje op een mini,mini firtelstoet. Maar dan zonder al de dronken mensen en slechte theaterpogingen. Alle scholen maken een soort van praalwagen en sommige groepen dansen. De wagen van mijn school was toch wel de mooiste en normaal ging ik meedoen, aber paraguay zou paraguay niet zijn moest alles op de laatste knip moeten gebeuren en om alles nog te leren zag ik niet zitten. ’s Avonds was er dan een optreden van een groep die hier mega bekend is, el aguante, en we hebben als gillende tienermeiden foto’s getrokken met alle groepsleden, best grappig!

De vrijdag was er dan geen school, ofja eigenlijk wel want iedereen werd verwacht in de disco voor de grote afsluiter, de fiësta! Iedereen kreeg een hot dog en frisdrank en bij het verlaten van de zaal stonden ze nog te blinken met een heerlijk stuk taart. Hemelvaart instituut kan hier echt nog van leren! De sfeer was geniaal want iedereen ging op in de prestaties van hun eigen kleur maar alles bleef toch deftig.

Zondag van de primavera en dag van de finale van de ypané legue. Zou Juventud Ypané (onze voetbalclub) voor de derde keer kampioen spelen? Iedereen maakte zich klaar in de kleuren van de club (rojo y azul). Op de bus, zo een oude Amerikaanse schoolbus, was sfeer al opperbest we zaten namelijk samen met de ‘muzikanten’ met grote trommels en toeters en bellen en zo hobbelden we naar tompson want daar vond de finale plaats.
Na een spannende wedstrijd met vele gele kaarten in ons nadeel. Behaalden we de overwinning. Iedereen stormde het veld op en een feest barste los.. Het probleem was om terug thuis te geraken. We hadden geen zin om op de bus te wachten en deden dan ook mee aan het befaamde autoproppen van Paraguay. In ons geval was het achteraan op zo een camionet-geval (ze zien er hier trouwens echt grappig uit). Zo meerijden is echt nog lastig maar hilarisch grappig, mijn zus zei dat de eerste keer was dat ze mij zo had zien lachen. Het feit is gewoon dat je totaal geen evenwicht hebt en dat je echt hangt aan de andere mensen, daarbij zijn de wegen hier zo geniaal, het is precies een attractie in een of ander pretpark…
’s Avonds was er dan nog op de plaza een groot feest met veel dronkaards die eens hun zegje wouden doen over hoe goed hun spelers wel niet zijn, je kent dat wel..

Een week later is er dan nog een caravaan met echt vrachtwagens met mensen in om nog eens te vieren dat ze kampoen waren. Ze blijven gaan want volgens mij gaat het iedere week zoiets zijn omdat ze kampoen zijn. Nu mij niet gelaten, het is gezellig en zo is er iets te doen en leert ge mensen kennen!

Ben onlangs ook naar mijn eerste Quinze geweest. Wanneer een meisje hier in Paraguay 15 jaar wordt organiseren ze een heel groot feest omdat ze dan wordt gezien als een volwassene. Het was die dag al weer eens rot weer ( sorry maar je raakt snel gewend aan het goede weer) en dus hadden ze voor een noodoplossing moeten zorgen maar het was toch buiten en dus behoorlijk frisjes. De jarige ziet er uit als iemand die gaat trouwen maar vaak is het toch met een sexy kantje, een sleet in het kleed tot net onder de kont. Bij nader inzien was het een beetje een ontgoocheling, weinig mensen en de sfeer was ook poverkes, door het weer. Eerst krijgt iedereen het cena (avondeten) in dit geval was dat kip met ensalade de aroz, sopa en nog een paar dingen, allemaal vreet lekker.. Na het avondmaal wordt dan de dans met de papa ingezet, allemaal zeer serieus met een wals enzo en daarna worden alle meisjes naar de taart gevraagd en zingen we allen samen het verjaardagsliedje..
De taart was al weer eens overheerlijk (mijn mama had ze gemaakt, dat is zo haar eigen ‘bedrijf’)
Na de taart gaan de meeste mensen vaak zo snel mogelijk naar huis. Voor ons was het niet ver want het was net voor de deur (met daartussen nog het volleybalveld)

Nu een beetje over mezelf. Ben redelijk aan het verdikken, je zult het misschien wel zien op sommige foto’s, voor zij die mij niet meer zouden herkennen, ik ben die met het bolle hoofd! Maar mijn kleren passen nog altijd dus tot zover geen onrust.. Mijn Spaans is echt behoorlijk aan het worden, ook wel omdat velen zijn gsm nummer beginnen in handen krijgen waardoor ik een smsfreak aan het worden ben.
Het weggaan in de disco is ook wijzer geworden, je raakt gewend aan de muziek en het jammere is dat er veel dutsen willen dansen met u. En als het hen dan lukt is het een heuse overwinning! Zo heb ik gisteren latino leren dansen, het is te zeggen er was gewoon iemand die mij over en weer sleurde.. Conclusie partner dansen ben der echt wel te lomp voor. Haha er was ook een gek in de disco deze zondag en echt hij deed mij aan mezelf denken, hij was zo marginaal aan het dansen het was hilarisch. Hehe dat mis ik wel, onze feestjes in Beglië waar ge marginaal kunt doen en dat het niet zo erg is..Maar misschien dat dat hier ook nog lukt, we zien wel nog tijd zat om het uit te proberen!

Lieve fans, tot de volgende!

Kort Bericht

2008-09-13T12:03:00.000-07:00

Momenteel bevind ik mij in Asuncion. Na een voormiddag shoppen ben ik met mijn zus blijven eten bij een vriendin van haar die beschikt over internet. Ze zijn er nu beiden van door en ik het geen idee wanneer ze terug gaan zijn.
Ik heb dus veel tijd gehad om een paar dingen aan te passen zoals je ziet. Mijn blog is minder "schreeuwerig" en normaal moet het nu ook makkelijker gaan om te reageren op mijn berichten, wat moeilijk bleek te zijn.
Jammer genoeg heb ik mijn foto´s niet bij, anders kan ik die op internet plaatsen..

Voor de rest gaat alles hier vlotjes. De kilo´s beginnen zich op te hopen rond de buikzone en er is dus dringend nood aan beweging.. De volleybal ligt blijkbaar 2 weken stil dus daar kan ik nog niet naartoe.. We zien wel hoe het vordert want al dat lekkers opgeven lijkt mij zo moeilijk. Ik eet precies alsof alles plots gaat op zijn, maar he ik zit hier nog zolang.. maar het hongergevoel blijf.
We zien wel hoe het gaat..

Vele groetjes en tot later!

Enkele bevindingen

2008-09-08T14:07:00.000-07:00

Ik heb het gevonden, ik weet waarom uitwisselingstudenten zo verdikken tijdens hun jaar in een ander land. Je eet gewoon echt veel, het is dus gewoon uit verveling en het is dan ook van de vele koekjes en snacks dat je verdikt. Hier in Paraguay heb je dan ook nog eens het feit dat je een waterbuik kweekt van de vele Téréré die je drinkt. (voor zij die weten wat terere is ga verder naar stap 2, voor zij die niet weten wat Téréré is: Tereré is een drank gemaakt van maté en koud water. De drank wordt voornamelijk gedronken in de deelstaat Mato Grosso do Sul, Brazilië en Paraguay. De bereiding is in principe gelijk aan de bereding van Maté-thee echter wordt bij de bereiding van tereré geen heet, maar koud water gebruikt. De tereré wordt vaak gedronken uit een aluminium beker waar dan een bombilla in staat, een metalen pijpje met onderaan een soort zeef. In de aluminium beker wordt maté gedaan waar dan weer koud water wordt bij gegoten. Door aan de bombilla te zuigen kan men dan de tereré drinken. Het drinken van tereré is een heel sociaal gebeuren. Vaak zit er één persoon bij een vaatje met water (waarin ijs zit om het water koud te houden) en hij vult dan telkens de aluminium beker met koud water en geeft deze kringsgewijs door aan de personen die er zitten. Door het subtropische klimaat in de streken waar tereré wordt gedronken is het drinken van tereré goed om het vochtgehalte van het lichaam op peil te houden.)

Stap 2: De mensen hier in Ypané zijn zot goed in het verzinnen van dingen, vaak dan ook in het nadeel van ons, de studenten. Zo heeft 1 van ons een drankverslaving en wil er iemand van Nemby verhuizen naar Ypané. Het gaat echt van het ene uiterste in het andere en wij moeten onszelf dan proberen verdedigen in ons o-zo-vlotte Spaans. Maar ik heb ontdekt waarom ze dit doen en volgens mij is het nog waar ook: De mensen hebben hier de hele dag niets te doen, in dit dorp/boerengat valt er dan ook maar weinig te beleven. Dus om het leven spannend te maken verzinnen ze dan allerlei spannende verhalen over ons. In het begin grappig of ja achter af maar na het zoveelste verhaal dat niet blijkt te kloppen, begint het zo wel redelijk de keel uit te hangen..

Mijn derde ontdekking is dat ons AFS verantwoordelijke hier in Ypané 2 persoonlijkheden heeft. Wanneer Anibal vertaalt wat ze allemaal zit te brabbelen in het Spaans naar het door ons al meer begrijpbare Engels zeg hij altijd: I am going to translate what she are saying. (het gebrekkige accent moet je er zelf maar bij denken) of het komt door zijn gebrek aan kennis van de werkwoorden of dat hij het meent, ik weet het niet maar hij heeft gelijk. Ze praat dus altijd over haarzelf in de 3e persoon wat echt bizar overkomt. Nu heeft ze iets nieuws gevonden.. Wij, de studenten, moeten allemaal dansen en zingen op een folklore festival. De grootste klucht is dat we zelf nog entree mogen betalen en dat we op de affiche staan als: Artistas nationales y internationales.. Het is echt om u ziek mee te lachen.
Maar dus meer verduidelijking over de 2 persoonlijkheden. De voorbije zondag was ze volledig uit haar dak gegaan omdat we vrijdag afgesproken hadden een paar studenten. Het was die zondag de verjaardag van Frauke (Duits meisje) die momenteel geen familie heeft en bij Neca woont. ’s Middags gingen we bij Gozde (Turks meisje) thuis eten en daarna had Neca woest gebeld dat we allemaal om 14h stipt bij haar thuis moesten zijn. We komen om 14h en een beetje aan al weer scenario’s aan het uitvinden over wat ze nu allemaal zou zeggen. Staat ‘Angel’ (haar bijnaam) daar met een mega smile op haar gezicht: Ga maar in de tuin spelen, geniet van de zon.. Zo had Frauke een verjaardagsfeestje voor een kind van 10 jaar op een speeltuintje in Neca’s tuin.

Nog een ontdekking. Ze hebben mij echt in het Zulte van Paraguay gestoken. De kleuren van de vlag zijn toch hetzelfde: groen en geel. Maar voor de rest zijn er weinig gelijkenissen behalve dat ze op het ‘gemeentehuis’, hier ‘municipalidad’ weinig of gewoon niet werken. Anders is er niets hetzelfde, helaas..

Woensdag 4 september was de verjaardag van Christian Ruben, het zoontje van mijn oudste zus hier. Het was zijn eerste verjaardag en in Paraguay is dat gelijk aan een mega feest! En echt een mega feest. Een paar weken geleden waren we al kilo’s snoep gaan kopen in Asuncion. En vandaag moest ik niet naar school omdat er veel werk was om alles voor te bereiden. Zo heb ik de hele morgen krokettenbollen staan draaien en empanada’s rollen. Er kwamen professional decorateurs de boel versieren en typisch voor Paraguay is met doeken een soort constructie maken (zie foto’s, ooit). Toen ik terug thuiskwam na mijn laatste les Spaans kon je de tuin niet meer herkennen en was er al veel volk. Er was een “professionele” foto- en videoman, een clown waar de kinderen allemaal helemaal weg van waren en echt massa’s snoep en typische snacks van hier. En natuurlijk was er de niet te missen Coca-Cola! Het was een mooi feest enkel jammer dat de kleine Christian zich er weinig van zal herinneren omdat hij nog maar 1 jaar is.
Ook wanneer een meisje 15 wordt is het groot feest, het lijkt zelf bijna op een trouw en ik heb het geluk dat Meche, gastzus, haar quinze viert, dan maak ik dat ook eens mee. Ze is trouwens al een tijdje bezig met diëten zodat ze zo dun is als mij en tegen dan zie ik eruit als haar. En zo is alles in evenwicht.

Het voorbije weekend was het AFS weekend. Onze leraar Spaans had ons al verteld dat het in een hotel was en dat er een zwembad was. Het spijtige aan de hele zaak was dat na vier bloedhete dagen het weer was omgekeerd in ijskoud met motregen. Ik had al de hele morgen zitten bevriezen in mijn ‘huis’ toen we met de studenten uit Ypané vertrokken naar Asuncion waar iedereen verzamelde voor het vertrek. Tijdens het wachten tot iedereen er was werden sterke verhalen uitgewisseld over rijke families en te gekke avonturen. Het was om jaloers van te worden, ik met mijn ‘huis’ die gewoon 1 grote slaapkamer is met mijn dorpje waar geen klop te beleven valt…Maar dus totaal geen ergernissen, de meesten zullen wel weten hoe dit te interpreteren, en op naar een luxe weekend. Bij de kamer verdeling zat ik bij 2 Duitse en een ras echte Amerikaanse. Later bleek 1 van de Duitse bij de nerdclub de horen en die van Amerika was een echte prom-queen, ze werd dan ook Queen van het kamp samen met een Duitse King, de leukste van allemaal. De kamer was voor mij ongeziene luxe sinds meer dan een maand. Het was er warm, 2 grote spiegels (in mijn huis zijn er geen), een echte douche met warm water en een bed waar je geen blauwe heupen van krijgt!
Het avondeten was in buffetvorm met veel te veel lekker eten en ik voelde mij geen 100% maar toch bleef ik eten, achteraf gezien was dat een heel slecht idee want lang heeft het er niet in gebleven. Het was de mix van te veel brol eten, ziekmakende busrit en de altijddurende boefkick in Paraguay. De avond werd gevuld met typische afs spelletjes en na een vreselijke nacht met regelmatige tripjes naar het toilet was het tijd voor een mega ontbijtbuffet. Maar echt zo lekker, cornflakes, ei, ananas, yoghurt, chocomelk.. dingen die ik in België zoveel eet en hier in Paraguay al lang niet meer heb gezien.. Lovely.
Na het avondeten konden we gaan praten met iemand van AFS over ons Neca probleem. Volgens mij gaat er niets veranderen behalve dat ze nu misschien boos gaat zijn op ons omdat we dat hebben gezegd. Maar het is gewoon zo oneerlijk, velen hebben gewoon een telefoonnummer van hun AFSverantwoordelijke en zien die persoon nooit en kunnen dan ook doen wat ze willen en bij ons, we zien ze iedere dag en ze is overal, het in precies big brother van Ypané! Dus volgens mij was het een vruchteloos gesprek.
Zondag ochtend was het al weer tijd om de luxe achter ons te laten en terug te keren naar onze hutten ergens in het land. Nu ik heb ergere huizen gezien op de terugweg naar Asoncion, echte golfplaathuisjes dus mijn hut is nog zo erg niet. Terug “thuis” ben ik bijna direct in mijn bed gekropen dat harder aanvoelde dan ik mij kon herinneren maar wel met een beter kussen, na 2 heel korte nachten deed een dutje wel deugd. Terwijl ik aan het slapen was had de plaatselijke voetbalploeg zich geplaatst voor de finale en iedereen was dan ook heel uitgelaten toen ik met mijn gedachten terug in Paraguay was. Om het te vieren trakteerde Oswaldi, vriend van mijn zus en sterspeler in die ploeg, op pizza. Ondertussen hadden mijn gastmama en gastzus al gevraagd of ik gelukkig was op dat kamp en wat we allemaal hadden gegeten.. Ik vond dat het al weer zo vervelend overkwam want hier ben ik voor hen niet gelukkig en het was weer zo rijk-arm. Nu ze hebben wel een beetje gelijk, ik loop hier soms echt verloren ze hebben genoeg aan elkaar. Op kamp zeiden ze dat je familie het belangrijkste is, maar ik voel mij er geen deel van, zeker niet na het voorval van vorige week en omdat er hier echt wel niets te doen is. Mijn hoofdbezigheid is dus naar bomen staren, ik heb dan ook besloten om gitaar te leren spelen en misschien volleybal in Nemby. Ik moet wel nog alles uitzoeken maar dat komt wel in orde. Op dat kamp kreeg ik ook al weer zo een half dreigbericht: “Ola Ynske como estas? Q paso contigo q no scribis para sabr algo de vos.” Waarom ik nog niets van mij heb laten weten, wanneer ik terugkwam was mijn gastmama ook al bezig : “waarom heb je niet gebeld ?”
Moest dat dan? Das volledig niet voor mij om alles te laten weten en te bellen en te doen.. Dat is voor mij het moeilijkste; dat zelfstandig zijn wordt gezien als iets slechts. Wat wilt je, de traditie hier is als ze trouwen dat ze bij hun ouders blijven wonen..
Mijn gastmama zei trouwens onlangs, toen er een paar problemen waren, Nora is ook 18 die gaat toch ook niet overal naartoe en die gaat ook niet constant uit. Weet dus wel dat ik nog maar 1 keer naar een “fuif” ben geweest en dat de rest bijna allemaal voor AFS was of naar de ciber (internet ding) en af en toe spreek ik eens af met iemand. Als het zo blijf ga ik echt een pokke saai jaar hebben hier in Paraguay, want thuis is er niets, herinner de bomen, en als ze altijd jaloers of afstandelijk gaan doen omdat ik wegga, niet eens uitga, gaat de sfeer hier echt wel niet gezellig zijn..

Verveling slaat toe

2008-08-29T10:28:00.000-07:00

Zijt ge daar nu weer? Awel ja.. Het is eigenlijk gewoon puur uit verveling. Momenteel stelt mijn sociale leven weinig voor. Ik leef van school,komt al slecht over, en de Spaanse lessen, die eigenlijk ook niet veel voorstellen. Mijn sociale leven is tot nu toe dus gewoon AFS wat dus niets is vergeleken met mijn sociale leven in België, waar ik geen tijd had voor school en dergelijke. Maar nu heb ik dus tijd zat, wat wil zeggen ik kan veel nadenken en dagdromen, ben er echt mega goed in geworden. Straks word ik nog als ons Ninah ;o)
Ben onlangs naar een "dia del folklore" geweest, dit keer op een ander colegio dan dat van mij. De school zag er een heel stuk armer uit dan die van mij, de speelplaats was gewoon de aarde/zand en de toiletten waren echt goor, precies rechtstreeks uit het scenario van de film "Saw". De verschillende klassen hadden hun best gedaan om authentiek Paraguay zo goed mogelijk na te doen. Er waren standen waar ze het boerenleven uitbeelden en op een andere stand kon je zien wat zoal de typische spelen waren in die tijd, zowat het zelfde als bij ons; hinkelen,bikkelen, met de tol spelen…
Later op de avond deed iedere klas ook nog een dans, en paraguay heeft een paar vreemde dansen achter zijn naam staan. Zo is er de Solito (ben niet zeker van de naam) en iedere jongen danst met een meisje behalve 1 en die danst met de bezem een beetje in het rond. Wanneer hij de bezem laat vallen moet iedereen zo snel mogelijk wisselen van partner en wie geen partner heeft danst met de bezem. Het lijkt dus een beetje op onze fameuze o-zo-leuke stoelendans.

Armoede is echt het grootste probleem hier in Paraguay en mijn familie is niet straat arm maar zeker ook niet rijk. En wij, de studenten, worden gezien als de rijken, wat ook wel beetje zo is omdat voor ons alles tamelijk goedkoop is. Maar mijn familie is er zo goed in om altijd te laten weten dat ik "rijk" ben en zij arm. "ons mama ziet er ouder uit dan uw mama, omdat ze arm is, omdat ze veel moet werken" Ik denk nog altijd dat de mensen in Europa meer moeten werken, of toch zeker onder meer stress, dan de mensen hier. Begrijp mij niet verkeerd, de mensen hier werken zeker ook hard maar op een andere manier. Ze moeten dat gewoon niet zeggen eigenlijk. Want voor mij is het frustrerend en ik voel er mij schuldig bij, maar aan de ander kant denk ik, er heeft u niemand verplicht om mij in huis te nemen en als het niet lukt pak ik wel mijn boeltje en begin ik ergens anders opnieuw. Mijn zus was gisteren aan het vertellen dat we het einde van de maand zijn en dat de mama het dan altijd wat moeilijker heeft om rond te komen. En dat dan iedereen in het gezin die werkt een beetje helpt, financieel dan. En ze vroeg erbij of ik dat ook niet wou doen, want mijn geld is hier zoveel waard en ik heb er genoeg dus is het voor mij een kleine moeite.
Laat mij even nadenken..gastgezin, zorgt voor de basis..
Nee ik doe het niet, ik ben hier niet gekomen om mijn gastgezin financieel te ondersteunen. Maar ze zei wel dat ze mij niet verplichtte, dus nu ben ik de gierige pin. Anibal onze leraar Spaans had net gezegd in de les dat we hoe dan ook nooit geld mochten geven noch lenen aan onze familie als ze er om vroegen, behalve als je dat zelf wou doen. Voorlopig vind ik het nog zo geen groot probleem vergeleken met anderen. Eén van de AFSers in Ypané verandert van gezin omdat haar geld is gestolen en haar mp3 en nog een paar redenen. Het is echt zo jammer voor haar tot nu toe is haar "avontuur" een nachtmerrie, dus ik hoop echt dat ze nu in een beter gezin gaat terecht komen!
Deze week was het efkes grappig op school. Het was bloedheet en dus lagen de ventilatoren aan, zo die helikopterschroeven. En de jongens waren zich een beetje aan het vervelen dus hadden ze er niets beter op gevonden om dingen in die schroeven te gooien. Af en toe passeerde er dan een vod langs uw gezicht en de papierproppen vlogen vrolijk door de lucht. Tot dat de leerkracht het beu was, dan zijn ze maar met vuilbakken beginnen gooien. Geen paniek er zat niets in want hier in Paraguay worden die toch niet gebruikt.
Nog zo iets, wij Europeanen doen er alles aan om ons milieu deftig te houden en de opwarming van de aarde tegen te gaan. Dan kom je voor een jaartje op uitwisseling naar Paraguay en denk je: "Waarom doen wij in godsnaam al die moeite en betalen we er zoveel geld voor, als hier alles duizend keer zo erg is?"
Eline en ik zaten op het gemak een beetje te praten langs de straat wanneer er een vrachtwagen passeert, één die ooit nog op de staatsbaan is Zulte kan gereden hebben. Ik kon bijna niet meer ademen en vroeg mij af of Eline en nog wel zat, want kon ze eigenlijk niet meer zien zitten van de "eco-uitlaatgassen" (lees dit met veel ironie) Vuilbakken zijn hier dus ook een uitzondering zeker langs de straat. Je mag dus alles gewoon in het rond strooien. Maar ieder huis heeft wel een vuilbak naast het toilet want toiletpapier gooien ze niet in het toilet. De buizen zijn te klein om het papier door te spoelen, tenzij je geluk hebt en het wel lukt, maar ik heb nog niet veel het geluk gehad, want ik vergeet het soms in de vuilbak te gooien. De rest kan je u wel voorstellen..
Maar wat gebeurt er dan met die vuilnis, dat vroeg ik mij toch af. Wel wanneer de vuilbak vol is, wandelen ze de "straat" over en gooien ze het daar. Wanneer het te veel is steken ze het gewoon in brand en opgeruimd staat netjes, zo ligt er net voor de kerk ook een toiletvuilbak uitgestrooid. Echt de mensen zijn hier echt raar.
Ik ben hier nu al bijna een maand en het is mij nog altijd gelukt om niet naar de kerk te moeten gaan. Mijn familie is gelovig aber ik geloof er niet veel van. Het huis hangt wel vol met van die griezelige christelijke teksten en afbeeldingen, je hebt het misschien al gezien op de foto’s, maar ik denk dat het daar dan ook bij blijft. Ik denk trouwens dat het bij vele Paraguayanen zo is, hoewel Lula geschokt was toen ik zei dat ik niet geloofde…

Op aanvraag van sommigen; het eten. Er valt niet zoveel over te zeggen, behalve dat het lekker is. Ze eten hier echt super veel pasta's en ik eet da normaal nie zo graag aber als ik nie anders kan glijd het wel naar binnen.. chocopasta kennen ze hier niet maar ze hebben een goede vervanger: Dulce de leche, echt mega goe. Ze eten hier ook een aantal keer per dag, theeft efkes geduurd tegen dat ik door had hoe het in elkaar zat. Ontbijt, is vrij vlug, ik ben altijd te traag. Dan rond 9h eten ze dan nog iets vaak empanada of iets anders en dan middagmaal. Ze hebben ook een soort vieruurtje en dan echt laat rond 20h het avondmaal ma das zo een hamburger (niet vergelijkbaar met onze hamburgers,lekkerder) of hotdogs ofzo..
Het eten valt dus zeer goed mee, hoewel het ene beter is dan het andere.. Maar kzal wel verdikken want alles is echt vettig en met super veel zout.

Paraguay 26 Augustus

2008-08-28T10:25:00.000-07:00

Zaterdag zijn we met onze leerkracht spaans naar Asucion geweest om zo de hoofd dingen te bezichtigen, best nog interessant. We zijn naar Lugo zijn huis geweest, de president voor de onwetenden. En we hebben echt reuze empanadas gegeten, ma echt zo lekker! Ge wordt er echt wel dik van als je er zo iedere dag één eet. Bolivia was ook net Paraguay binnengevallen, toch in Asuncion, het was een soort stoet in de traditionele kleren van Bolivia.

Zondag was weer voetbal tijd, ik zeg het straks gaat het mij nog echt interesseren!
De busrit was al geniaal, typisch Paraguay, kon nog net op de bus, zo half uit de bus hangend achteraan, wel verfrissend want twas zot warm.
Ze moesten winnen om verder te kunnen spelen of zoiets, kon niet zo goed volgen. En ze hebben verloren, twas echt spannend, ze hebben verloren door penalty’s 2 gemist en de andere geen enkel.
Dan terug op een overvolle bus naar huis, je mag hier echt geen smetvrees hebben, tis proppen tot het echt niet meer lukt. Das echt geniaal om die bussen hier te zien..

Maandag heb ik een dagje verlof genomen, mijn zus vroeg of ik meeging met haar naar een vriendin in Asuncion. En echt alles is beter dan die school! Dus weer op de bus naar Asucion. En kwas net aan het kijken naar zo een schattig kindje die een beetje verder zat met zijn mama. Het kindje was plots niet meer zo schattig als zijn ochtendmelk terugkeerde. De hele bus kreeg een zure geur en ik hoopte dat we niet te ver meer moesten rijden met de bus.

Ik vraag mij af of je nog kan overschakelen naar het vrijwilligerswerk of dat ik naar de universiteit kan ofzo. Want echt school is saai, je wordt er gewoon moe van. Kmoet om 6h opstaan voor NIETS! Ze schrijven constant over en kvind mn klas nie zo wijs. Kzit in het economische denk ik wat mij al maar matig boeit.
Kmaak mij dan nog liever een beetje nuttig met de vrijwilligerswerk want mijn illusie om hier iets bij te leren heb ik al lang laten varen.
Straks ben ik dik EN dom als ik terugkeer!

En trouwens voor die mijn adres gebruiken zet het op naam: Diaz-Olmeda Ynske Desmet (want er staan geen nummer bij, tis mij ng n misterie hoe de post hier werkt, maar tkomt toe)

Foto's

2008-08-23T14:25:00.000-07:00

¡Hola!

Het is eindelijk gelukt om toch een paar foto's op internet te zetten.. namelijk op facebook: http://www.facebook.com/album.php?aid=2007445&l=60131&id=1043082376

De foto's in het vorige bericht horen bij het folklore "festival"

Vele Groetjes
Ynske
(kzou bijna zelf vergeten hoe ik hem moet uitspreken, want hier kunnen ze het echt niet!)

Paraguay na 20 dagen

2008-08-23T13:37:00.000-07:00

Het Spaans begint eindelijk te lukken..Kversta nog niet alles maar als ik het vergelijk met Pupha zijn Nederlands zit ik een groot stuk voor op hem, Spaans ligt dan ook veel dichter bij het Nederlands dan dat het Nederlands bij het Thais ligt..
Ik denk trouwens ook dat mijn hersenen zich aant uitbreiden is want kheb hier al veel hoofdpijn gehad. Tja al da Spaans moet zich ergens verzamelen é.

Er is eigenlijk al veel gebeurd ondertussen. Ben voor de eerste keer naar Asuncion geweest om met mijn zussen de gaan winkelen. Stel het u vooral niet voor als een dagje gezellig shoppen in Gent of Antwerpen ofzo.
Het was om 7h opstaan om dan een half uur op de bus te zitten op weg naar Asuncion. Kwas blij dat ik er niet alleen moest rondlopen, alles staat er op elkaar, naast elkaar gepropt. Het is zelf moeilijk om alle mini winkeltjes en kraampjes te onderscheiden van elkaar.. we gingen naar Asuncion om snoep te kopen voor de verjaardag van Christian , het zoontje van mn zus die 1 jaar wordt(groot feest), en een gsm voor mij. Kmoest ook altijd kijken om andere dingen te kopen. Maar eerlijk gezegd sprak het mij nie echt aan om ‘opt gemak’ eens rond te kijken. 4 uur later keren we terug met zware dozen en zakken, terug op die heerlijke paraguayaanse bussen, een avontuur op zich. Een week later ging ik nog eens terug naar Asuncion maar dan met een minder toffe reden.

Vorige week zaterdag ben ik voor het eerst naar een “fuif” geweest , het was mijn klas die hem organiseerde en dus moest ik wel gaan. Nu mij hoor je niet klagen om naar een feestje te gaan. Het was in de Disco van Ypané (jaja we hebben hier onze eigen disco) Voor we vertrokken kwam Eline (Belgische AFSer die in Nemby zit) eerst naar mijn huis. Terwijl we nog een beetje zaten te praten passeert er plots een mega kakkerlak, kwas efkes in shock, het eerst grote ongedierte dat ik hier in Paraguay zie.
Op fuif aan gekomen stonden er al een paar mensen echt te spasten en als ge zegt dat ik soms al erg ben, wel die waren echt wel veel erger dan mij! Dus ge kunt u al voorstellen. Het volk kwam langzaam maar zeker toe en twas er echt pokke heet. Maar we leven nog altijd in Paraguay en dus was de disco half openlucht en in de zomer kan je ook in het zwembad. De muziek is euhm..anders. Kvond er niet echt mijn draai in, het is reggeaton en andere typische muziek, ze ‘dansen’ er op en voor mij is het best wel een beetje marginaal. En ze dansen ook graag met 2, mijn broer wou perse met mij dansen maar als het op partner dansen aankomt (en gewoon eigenlijk ook) het ik echt 2 linkervoeten en het was dus ferm tegen mijn zin.
De grenzen van wat dirty dancing is hier in Paraguay liggen wel degelijk anders dan in België. Ze dansen hier nogal ‘hoertig’ zie het als “seks op de dansvloer” ik vind het vuil maar velen hier vinden het redelijk normaal. Mijn broer begon dan ook plots zo te dansen tegen en met mij, en kwas heel in shock voor 5 minuten. En kheb er dan ook maar van proberen weglopen. Met geluk want toen ging hij dansen met Frauke, Gozde en Eline. De een wat meer enthousiast dan de ander, en nu vind hij mij een saaie doos op dansen dan toch aber ja cultuurverschillen zeker..

Mijn oudste zus, Alba, woont met haar man en zoontje 10 minuten buiten het centrum van Ypané. En mijn andere zus, Lula, moesten op een avond op haar huis gaan passen. Ze heeft kabel en kheb naar een Engelstalige film zitten kijken, ben wel al vergeten wat de naam er van is maar kwas melige en marginaal..
Als je even buiten het centrum gaat verandert de omgeving helemaal, veel meer natuur en echt nog een groot verschil tussen rijk en arm. Er stonden zeer grote huizen, zelf groot voor Belgische normen denk ik, en ook zeef arme woningen. Ze woont in de wijk van de mandarijnen en tijdens voetbal wedstrijden worden ze dan ook vaak uitgemaakt voor manderijnehoofden.
Kdenk trouwens dat ik hier interesse aan het kweken ben voor voetbal, we gaan ieder weekend gaan kijken naar de plaatselijke ploeg en af en toe kijk ik eens een mini stukje op de tv. Het is natuurlijk wel geestiger als ge de mensen kent die moeten voetballen.

AFS concert

Njeka, AFS verantwoordelijke van Ypané, even een beschrijving van haar. Volgens mij is ze gewoon gek. Ze is altijd overvriendelijk en echt raar. Wanneer ze tegen iemand praat moet ze gewoon perse aan die persoon komen, het haar goed leggen of net verkeerd, over de arm wrijven of nijpen.. Ze doet wel veel voor ons maar vernadert constant van gedacht en van uren en dergelijke. Een typisch AFS persoon dus.
AFS bestaan nu blijkbaar 45 jaar en Njeka had kaarten om naar het concert te gaan van AFS. Volledige choas omtrent de regeling van het betalen. Maar dan moesten we er nog allemaal geraken. Geen probleem ze ging een minibusje regelen, eentje voor 14 personen. Hoewel we met 18 waren die meegingen toch een busje voor 14. Het busje zat goed vol toen we vertrokken uit Ypané maar we moesten nog Eline, haar broertje, Jana en haar 2 zussen oppikken in Nemby. Maar alles op zijn Paraguayaans en dus een overvol busje met meer man dan waarvoor het is voorzien. Met een tekort een zuurstof en overvloed aan stikstof en uitlaatgassen kwamen we aan in de Asucion. Het was zoals voorspeld, saai maar tviel nog mee. Annibal, zoon van Njeka, zat mee de blazen op het programma van de avond en andere beelden uit. Best nog grappig, een teken dat we totaal niet gemaakt zijn om naar van die dingen te gaan. De terugweg was hels, ik was behoorlijk slecht aan het worden in het camionette dingen met de weinig plaats want het was alsof de uitlaat in de auto zat.

Dia del folklore

We zijn vandaag 22 augustus en op school is het dia del folklore dat wel zeggen niet stip om 7h op school, Jeej! Maar vooral dat de laatste jaren ervoor zorgen dat ze school eruitziet zoals Paraguay was is zijn oude jaren. Echt leuk gedaan eigenlijk er valt weinig over uit te leggen vooral de foto’s zijn het boeiendst, als ik ze ooit eens op internet krijg!

Deze avond heeft ñeca ons uitgenodigd voor een foklore festival voor GS 15.000 eten en drinken en folklore van Paraguay. We vertrokken alweer in de auto geprest oñdat we met de veel waren. blijkt het een chique restaurant de zijn. We waren er al helemaal nie op gekleed want dat was niet belangrijk volgens Annibal (leraar Spaans). We zetten ons neer en na 10 minuten vroegen we ons af wanneer we gingen eten.. beginnen ze ons daar uit te lachen , ñeca en haar vrienden, als ge wilt eten moet ge betalen. Wij arme schapen hadden totaal geen geld bij. Iedereen was behoorlijk gefrustreerd, maar tzas grappig. Na 20 minuten zijn we al terug weggegaan, met een bloem en zonder eten. Dit was de laatste keer dat we meegaan met haar..

Eventjes een beeld scheppen over Paraguay

2008-08-15T10:50:00.000-07:00

De eerste minuten na het verlaten van het AFS kamp keek ik al mijn ogen uit. Het grote contrast van een poepchique BMW naast een uit elkaar vallende Toyota was groot. Ook zijn er op de wegen weinig tot geen snelheid begrenzingen. Iedereen rijd gewoon zo snel al hij kan en toetert wanneer hij iemand passeert. In Ypané zelf kan je niet echt snel rijden. Er is hier 1 grote weg, zowat de enige in asfalt. En dan heb je de 2e graads wegen: een mix van kassei stenen en zand en dan is zijn en nog de 3e graads wegen: gewoon geen weg, gras en zand.. (dit is mijn eigen indeling.)

Wat al onmiddellijk opvalt bij het verlaten van Asuncion is de grote coca cola fabriek. In het armtierige landschap blinken de rode stapels cola bakken uit. Vele mensen hebben dan ook aan deze frisdrank reus heb job te danken, ook mijn familie.
Het meest heb ik mijn ogen uitgekeken toen we een elektriciteitswinkel voorbij gingen. Een winkel was het ten eerste al niet het was gewoon een stapel oude koelkasten met hier en daar een vlekje tv.

Fashion in Paraguay

In het boekje dat je van AFS krijgt over Paraguay zeggen ze dat de mode zowat hetzelfde is als in België.. NOT!
Volgens mij ben ik hier de grote snob met mijn jeans en t-shirts. Iedereen draag hier constant van trainingsbroeken, zelf mijn schooluniform heeft zo’n broek. En het zien van een cameltoe is dan ook geen uitzondering van veel magere mensen lopen er hier ook niet rond.
Het dragen van een BH wordt gezien als een overbodigheid. Volgens sommige mensen toch. Bij velen vinden de borsten dan ook ondersteuning van de buik en dat maakt dan weer het kopen van een bh overbodig. Maar de jongere mensen dragen wel Bh’s..

Ik ben trouwens nog steeds op zoek naar de leuke kledingswinkels..
Voor mijn schooluniform (wat ik trouwens geheel overbodig vind om zoveel geld aan te geven) moest ik naar een kledingswinkels hier in Ypané. Kheb er wel mijn ogen uitgekeken! De kringloopwinkel moet er zeker niet voor onder doen. Alles lag op een hoop en door elkaar.. kdenk niet dar ik daar mijn kleren ga kopen dit jaar..

Nog even een wetenschappelijke vraag..
Is het bewezen dat mannen onvruchtbaar worden door het dragen van teenslippers? Want ik kan het mij moeilijk voorstellen nu ik hier in Paraguay zit. Zowat iedereen heeft hier teenslippers ook de mannen en van onvruchtbaarheid is hier geen sprake, al die kinders!

Volleybal

Al van toen ik hier aankwam waren ze bezig over een volleybalveld en ik ahja vree tof é. Maar ik kon het nergens vinden. Ik dacht dan dat ze bedoelden dat de buurvrouw ook volleybal speelde en in haar tuin een plein had liggen.. Maar dus vandaag 11 augustus heb ik eindelijk ontdekt dat het zanderige stuk naast ons huis hat volleybalveld is dat ze bedoelen. Kdenk dat ik mijn wens om hier verder deftig te volleyballen wel degelijk mag vergeten.. tenzij ik ga beachvolleyballen maar er is geen team..helaas helaas..

School

Ik heb het schoolprogramma gekozen bij AFS maar bij nader inzien was ik beter gaan werken ofzo. Ik zit op el Colegio nacional Miguel Angel Torales in het laatste jaar, denk ik (ksnap niet zoveel van het klassensysteem hier). Op de eerste schooldag moesten we, alle 4 de buitenlandse studenten, onszelf voorstellen in de micro in aan de hele school. In onze school is het dan ook de gewoonte om iedere dag samen te bidden op de speelplaats en om dan samen het volkslied te zingen. Zeer gezellig allemaal en dit is dan ook het enige van het hele schoolgedoe waar een beetje structuur in zit..
We zitten per 2 gaststudenten in een klas, ik zit samen met Niko uit Duitsland in de klas.De lessen gaan als volgt. Na de dagelijkse ceremonie gaat iedereen terug naar zijn klaslokaal en wacht daar, alles behalve dan in stilte, tot de leerkracht komt. Komt hij/zij niet, jammer een beetje chillen met de klas, eten gaan kopen, muziek luisteren weet ik veel alles wat in het hemelvaart instituut niet mocht mag hier wel; feest!
Dan komt er wel eens een leerkracht opdagen en geeft hij/zij ‘les’. In Paraguay zien ze lesgeven op een heel andere manier als in België. De leerkracht zet zich aan zijn bank of ergens waar een plaats is, met een beetje geluk heeft hij/zij al een kopietje uitgedeeld om per 5 over te schrijven. Eigenlijk schrijven ze gewoon alles over; van een kopie,het bord,elkaar. Lesgeven is hier echt een rustige job. En pas op de relatie leerkracht-leerling is zeer goed, leerlingen hangen rond hun nek enz.
Van discipline is geen sprake tijdens de les. Iedereen wandelt binnen en buiten, zit met zijn muziek in zijn oren. Ze krijgen stramme kaakspieren van het kauwgom eten enz. Ergens deze week zaten we rustig in de les toen er plots 2 jongens van mijn klas met een radio binnenkwamen. Ze steken hem in het stopcontact en zetten hem aan. De muziek en het gebrabbel zaait zich uit over de hele klas maar de leraar vind het totaal niet erg. Doe dit bij ons en je ligt buiten. Het is echt gewoon 1 grote chaos!

Eerste Bericht

2008-07-26T09:47:00.000-07:00

Mijn aller eerste blogbericht ooit. Wellicht het begon van vele tekstjes...

We zijn nu de dag na het afscheidsfeestje, alles is opgeruimd en het leven gaat terug zijn normale gang. Ik wil graag nog een iedereen bedanken die is gekomen, twas een leuk feestje..

Ik ga proberen om hier regelmatig op te posten en foto's en zo er op te zetten, aber we zien wel hoe alles loopt..

Groetjes