Voorlopig laatste berichtje

Beste mensen,

Het is precies al eeuwen geleden dat ik op mijn blog heb geschreven. 1 van de redenen zal wel zijn omdat er eigenlijk niet zo heel veel speciaals gebeurd is ondertussen.. Het gewone leventje ging zijn gangetje: naar school gaan, als ik zin had om te gaan, naar de gitaarles en te lang blijven hangen en dan te laat thuis komen. Allemaal op het gemak genietend van het leven en toch ook wel van de laatste maanden hier in Paraguay. Nu is het toch echt wel aan het eindigen en het is met een dubbel gevoel. Ik zal het enorm missen, een deel van mijn leven dat ik met weinig mensen kan delen want volgens mij is het niet zo makkelijk te begrijpen als je zelf zo geen avontuur heb gedaan. Het is met ups en downs geweest maar de mooie herinneringen zijn er en zullen blijven hangen. Ik heb een tweede thuisland.
Maar het is nog niet gedaan en de voorbije 2 weekends ben ik al niet thuis geweest omwille van een reisje naar de Chaco en een afscheidskamp van AFS.

Reis naar de Chaco
We hadden tijdens de nacht naar de Chaco gereisd en ’s morgens werden we wakker vlak voor de melk fabriek met een supermercado naast. In deze marcado mochten we ons ontbijt gaan kopen. Na het onderzoeken welke koekjes het best zouden gaan als ontbijt en dergelijke gingen we naar de kassa tot ik plots besefte dat ik geen Spaans meer kon. Ik had namelijk de volle 7 uur tussen allemaal AFSers gezeten en had wel af en toe eens Spaans gesproken maar niet overdreven veel. De vrouw aan de kassa, blond met blauwe ogen (heel zeldzaam in Paraguay), had mij gezegd hoeveel ik haar moest betalen maar ik had het totaal niet begrijpen, pas toen ze het nog eens herhaalde drong het tot mij door dat ik niet diegene was die geen Spaans kon, het was de vrouw, ze sprak DUITS! Toen ik keek naar de andere kassa’s zag ik dat ze er allemaal wel héél Duits uitzagen en ook vele opschriften waren in het Duits. Zat ik dan echt in Duitsland terwijl ik aan de andere kant van de oceaan zat?
De Chaco is een deel van Paraguay waar héél weinig mensen wonen. Het is namelijk het woestijn gedeelte van het land waar de temperaturen in uitesten zijn en het water schaars. Enkel in de zomer (december-februari) regent het in dit gedeelte maar dit jaar heeft het te weinig geregend om iedereen tijdens de volledige winter met water te voorzien. Tot nu toe heb ik enorm weinig oplossingen hiervoor gehoord want zelf de man die ons uitleg gaf hierover heeft geen oplossing vermeld. Maar dus in deze fameuze Chaco heeft er zich jaren geleden een Duitse kolonie gevestigd met de specifieke naam: Menonieten. Het volkje komt van Canada en de echte oorsprong van het volk is uit onze streken: België, Nederland en Duitsland. Het waren protestanten die op zoek waren naar een plaatsje waar ze volgens hun regels en geloof konden leven in het eigen “land”. Zij zelf noemen hun kolonie een land in het land Paraguay. Want ze hebben hun eigen “regering” en bijna alle nodige voorzieningen, enkel de justicia en dergelijke zijn afhankelijk van Paraguay. Heel deze kolonie vind ik maar een vreemde bedoening. Ik denk maar aan de vele films die al werden gemaakt zoals ‘the truman show’ over een volk die op zich enorm gelukkig is en een perfect leven leiden. Maar uiteindelijk blijkt alles maar een schijn te zijn. Het lijkt me allemaal een beetje te perfect geregeld. Ze zijn productoren van de grootste merken van melkproducten en vlees en maken zo enorm veel winst, richten scholen en hospitalen op waar zogezegd iedereen naartoe kan gaan, ook de indigenen (het originele volk die in de chaco woont, een indianenvolk die enorm arm is). En ze zeggen ook dat ze dit volk werk aanbieden in hun fabrieken, en iedere morgen staan er op de hoek van de straat een groep indigenen te wachten op werkmogelijkheden. En volgens mij blijven ze wachten, het is precies als tijdens de industriële revolutie bij ons maar ik denk niet dat ze een priester Daans hebben. De “regering” of hoe het ook genoemd mag worden, worden verkozen via de cooperativa, dat zijn dan de fabrieken die ze hebben. Dus alles lijkt ook wel vrij communistisch aangezien hun “leiders” afhangen van de fabrieken. Maar de Menonieten hebben de Chaco wel nuttig gebruikt, iets wat Paraguay zeker niet zou hebben gedaan, toch moeilijk in te beelden. We hebben eigenlijk vooral Duitse kolonies bezocht en dan ook nog het monument i.v.m. de oorlog tussen Paraguay en Bolivia in de Chaco waar Paraguay gewonnen heeft en zo dan toch een stuk van de Chaco heeft behouden. Paraguay heeft trouwens gewonnen door gebruik van Belgische wapens, of dat dan iets is om trots op te zijn moet je zelf maar uitzoeken. In het museum lagen wapens van Belgische makelij. Eigenlijk was het enorm koud het hele weekend en plots begon het zelf te regenen en dat tijdens de herfst/winter.

AFS kamp
Het voorbije weekend was het laatste kamp van AFS in Ciudad del Este om nog eens goed te beseffen dat het wel echt bijna gedaan is. Om naar het kamp te gaan mochten we eerst weer 6 uur op de bus zitten sjokken om dan uiteindelijk het hele weekend opgesloten te zitten in het hotel. De AFS logica ga ik echt nooit begrijpen denk ik. Het eten was iedere keer een buffet, wel altijd met hetzelfde eten, het was zelf zo lekker dat ik er een voedsel vergiftiging aan over heb gehouden. Ik mocht daardoor zelf bijna een week langer in Ciudad del Este blijven omdat ik volgens de dokter niet in staat was te reizen. Ik had daar al helemaal geen zin in dus heb ik een aantal immodiums genomen en heb ik de hele reis flink volgehouden. De reis hield ook wel een aantal toeristische bezoeken in zo gingen we de zaterdagochtend naar Itaipu, de grootste waterkrachtcentrale ter wereld, waar bijna iedereen al was geweest en de zondagochtend zijn ze naar nog een aantal watervallen geweest die beetje kleiner zijn dan las cataratas. Maar van de laatste dag heb ik niets meegemaakt door de gevolgen van het heerlijke eten! We moesten zo vooral in groepjes werken over hoe ons jaar ons heeft beïnvloed en dergelijke. Ken je het zo uw gevoelens vertellen voor een hele groep waarvan je eigenlijk meer dan de helft totaal niet kent, voor mij is dat iets persoonlijks en het gene wat ik hier trouwens echt heb ontdekt is dat ik een beetje autistisch ben: mensenangst, voor het zeker gaan en van die dingen. Maar swat het kamp viel wel mee.
Ik ben trouwens een deel van mijn schrijf inspiratie kwijt geraakt ergens onder weg in mijn jaar. Het lukt niet meer zo vlot. De dingen zijn niet meer zo nieuw en alles lijkt zo normaal.
Dit zal het voorlopig laatste bericht zijn.. Meer verhalen zullen voor in België zijn!
Tot binnenkort!