Soy de blanco/Juven!

Ik denk dat mijn ervaring nogal negatief overkomt. Maar de voorbije weken is er veel verandert. Ik ga namelijk in de namiddag naar school en ik ben het leven hier ondertussen behoorlijk gewend aan het worden. Ik begin België achter mij te laten en leef in het nu, in Paraguay.
Ik zit nu in het secundo en nog een nummer, wat je kan vergelijken met het 5e jaar humane wetenschappen in ons Belgica. Maar ik heb eigenlijk nog niet zoveel in mijn klas gezeten, ik ben namelijk met Nora en haar klas mee geweest op uitstap naar Aguazu. Aguazu is bekend om zijn meer, dat weliswaar zwaar vervuild is. Maar wel eens de moeite om te zien. Verder staat deze stad ook bekend om zijn ceramic dat hier dan ook heel goedkoop is.
Paraguay heeft echt duizend en één feestdagen, naast “dia del niña” (dag van de kinderen) heb je hier ook “dia de juventud” (dag van de jeugd). Naar aanleiding van deze dag is er gedurende 1 week op school een volledige olympiade. Alle leerling worden onderverdeeld in 5 kleuren; verde,rojo,celeste,azul y blanco. Ik was een blanco samen met mijn zus Nora en Meche,mijn jongste zus was celeste. De olympiade bestaat uit verschillende onderdelen en vooral veel sport. Ieder kleur heeft een “Reina”, een koningin en alle reinas moeten het opnemen tegenover elkaar in een soort verkiezing. Onze reina werd verkozen als koningin van de school. Verder zijn er dan nog de verschillende sport competities zoals voetbal,handbal en volleybal deze zijn telkens onderverdeeld in oudste en jongste en dan nog eens per geslacht. Mijn zus en haar vriendinnen wouden perse dat ik meedeed in het volleybal team zodat ze zeker zouden winnen. En ja Blanco is kampioen in volleybal feminino! Zo heb ik mij weer eens nuttig gevoeld en is mijn wil om te volleyballen nog meer toegenomen! Het was echt een toffe week op school, zo leuk zelf dat ik bijna iedere dag een volledige dag ben geweest (gewoon omdat ik moest volleyballen eigenlijk)
Om alles af te sluiten is er een desfilé door de stad, als dit een stad is, klinkt groter dan het is, het lijkt een beetje op een mini,mini firtelstoet. Maar dan zonder al de dronken mensen en slechte theaterpogingen. Alle scholen maken een soort van praalwagen en sommige groepen dansen. De wagen van mijn school was toch wel de mooiste en normaal ging ik meedoen, aber paraguay zou paraguay niet zijn moest alles op de laatste knip moeten gebeuren en om alles nog te leren zag ik niet zitten. ’s Avonds was er dan een optreden van een groep die hier mega bekend is, el aguante, en we hebben als gillende tienermeiden foto’s getrokken met alle groepsleden, best grappig!

De vrijdag was er dan geen school, ofja eigenlijk wel want iedereen werd verwacht in de disco voor de grote afsluiter, de fiësta! Iedereen kreeg een hot dog en frisdrank en bij het verlaten van de zaal stonden ze nog te blinken met een heerlijk stuk taart. Hemelvaart instituut kan hier echt nog van leren! De sfeer was geniaal want iedereen ging op in de prestaties van hun eigen kleur maar alles bleef toch deftig.

Zondag van de primavera en dag van de finale van de ypané legue. Zou Juventud Ypané (onze voetbalclub) voor de derde keer kampioen spelen? Iedereen maakte zich klaar in de kleuren van de club (rojo y azul). Op de bus, zo een oude Amerikaanse schoolbus, was sfeer al opperbest we zaten namelijk samen met de ‘muzikanten’ met grote trommels en toeters en bellen en zo hobbelden we naar tompson want daar vond de finale plaats.
Na een spannende wedstrijd met vele gele kaarten in ons nadeel. Behaalden we de overwinning. Iedereen stormde het veld op en een feest barste los.. Het probleem was om terug thuis te geraken. We hadden geen zin om op de bus te wachten en deden dan ook mee aan het befaamde autoproppen van Paraguay. In ons geval was het achteraan op zo een camionet-geval (ze zien er hier trouwens echt grappig uit). Zo meerijden is echt nog lastig maar hilarisch grappig, mijn zus zei dat de eerste keer was dat ze mij zo had zien lachen. Het feit is gewoon dat je totaal geen evenwicht hebt en dat je echt hangt aan de andere mensen, daarbij zijn de wegen hier zo geniaal, het is precies een attractie in een of ander pretpark…
’s Avonds was er dan nog op de plaza een groot feest met veel dronkaards die eens hun zegje wouden doen over hoe goed hun spelers wel niet zijn, je kent dat wel..

Een week later is er dan nog een caravaan met echt vrachtwagens met mensen in om nog eens te vieren dat ze kampoen waren. Ze blijven gaan want volgens mij gaat het iedere week zoiets zijn omdat ze kampoen zijn. Nu mij niet gelaten, het is gezellig en zo is er iets te doen en leert ge mensen kennen!

Ben onlangs ook naar mijn eerste Quinze geweest. Wanneer een meisje hier in Paraguay 15 jaar wordt organiseren ze een heel groot feest omdat ze dan wordt gezien als een volwassene. Het was die dag al weer eens rot weer ( sorry maar je raakt snel gewend aan het goede weer) en dus hadden ze voor een noodoplossing moeten zorgen maar het was toch buiten en dus behoorlijk frisjes. De jarige ziet er uit als iemand die gaat trouwen maar vaak is het toch met een sexy kantje, een sleet in het kleed tot net onder de kont. Bij nader inzien was het een beetje een ontgoocheling, weinig mensen en de sfeer was ook poverkes, door het weer. Eerst krijgt iedereen het cena (avondeten) in dit geval was dat kip met ensalade de aroz, sopa en nog een paar dingen, allemaal vreet lekker.. Na het avondmaal wordt dan de dans met de papa ingezet, allemaal zeer serieus met een wals enzo en daarna worden alle meisjes naar de taart gevraagd en zingen we allen samen het verjaardagsliedje..
De taart was al weer eens overheerlijk (mijn mama had ze gemaakt, dat is zo haar eigen ‘bedrijf’)
Na de taart gaan de meeste mensen vaak zo snel mogelijk naar huis. Voor ons was het niet ver want het was net voor de deur (met daartussen nog het volleybalveld)

Nu een beetje over mezelf. Ben redelijk aan het verdikken, je zult het misschien wel zien op sommige foto’s, voor zij die mij niet meer zouden herkennen, ik ben die met het bolle hoofd! Maar mijn kleren passen nog altijd dus tot zover geen onrust.. Mijn Spaans is echt behoorlijk aan het worden, ook wel omdat velen zijn gsm nummer beginnen in handen krijgen waardoor ik een smsfreak aan het worden ben.
Het weggaan in de disco is ook wijzer geworden, je raakt gewend aan de muziek en het jammere is dat er veel dutsen willen dansen met u. En als het hen dan lukt is het een heuse overwinning! Zo heb ik gisteren latino leren dansen, het is te zeggen er was gewoon iemand die mij over en weer sleurde.. Conclusie partner dansen ben der echt wel te lomp voor. Haha er was ook een gek in de disco deze zondag en echt hij deed mij aan mezelf denken, hij was zo marginaal aan het dansen het was hilarisch. Hehe dat mis ik wel, onze feestjes in Beglië waar ge marginaal kunt doen en dat het niet zo erg is..Maar misschien dat dat hier ook nog lukt, we zien wel nog tijd zat om het uit te proberen!

Lieve fans, tot de volgende!