De Feestmaand

De maand december was echt een feest maand bij ons in de familie. Er waren vele verjaardagen zoals die van mijn broer, opa, mama en papa waarvan het grootste feest toch wel de verjaardag van mijn mama was. De mama werd 47 jaar en het feest was best wel aangenaam. Als cadeau had de papa een groepje ingehuurd zij zongen natuurlijk de typische paraguayaanse muziek, in het Guarani, maar ze brachten vooral enorm veel sfeer. Ze werden plots al haar kinderen naar bij hen geroepen, mijn tantes waren mij ook aan het pushen maar ik had als excuus dat ik foto’s moest trekken, ze moesten namelijk een liedje zingen speciaal voor de mama best wel mooi en ik heb het proberen filmen. Later op de avond was er precies een soort karaoké waarbij de zangeres iedereen afging en die moest dan het liedje verder aanvullen, het zorgde voor veel hilariteit. Tegenover dit alles was de verjaardag van mijn papa een sombere bedoening, er was geen feest voorzien en er was bijna zo goed als niemand die hem kwam feliciteren later op de avond kwam dan vooral nog de familie van mijn mama langs maar van zijn broers of zussen was geen enkel spoor te bekennen en ze zijn nochtans met enorm veel. Hij was dan ook een beetje ongelukkig met deze situatie en zei erop dat wanneer je de mensen geen eten aanbied zullen ze dan ook niet komen ook al zijn ze je familie, ik vond het maar een pijnlijke vaststelling.

De volgende dag was het al weer tijd voor een volgend feestje: kerstavond. De hele dag zijn we druk in de weer geweest met de voorbereidingen. Fruit gaan kopen voor de reuze kom clerico, lijkt heel sterkt op sangria maar is met cola en wijn, sopa paraguaya maken, kip en varkensvlees enz.
Tijdens de voormiddag kwam er al een vroegtijdig kerstcadeau. Ik was met mijn zussen en mama het huis aan het huis aan het schoonmaken en de tuin en we waren een beetje aan het praten, toen plots Nora zei: “hé is dat uw Belgische vriendin niet? “ Eerst zag ik enkel de griezelige gedaante van Ñeca, afs verantwoordelijke, tot ik plots Delphine en haar mama zag. Het was eigenlijk enorm raar om ze zo te zien in “mijn wereldje”, in Paraguay .Delphine was een beetje geschrokken waar ik woonde, het feit dat er geen weg is en dat mijn huis ook niet massa’s veel voorstelt. Eigenlijk met de dingen waar ik het ook moeilijk mee had toen ik hier nog maar net was. We hebben eventjes zitten praten in onze prachtige tuin, sorry ben er helemaal weg van, en ondertussen had de papa van Juan afgesproken met mijn zus dat ze mijn volgende week zouden komen halen om mee te gaan naar hun huis.
Dus de week erna ben ik een dagje terug in België geweest. De ouders van Delphine hadden stoofvlees met frietjes en appelmoes gemaakt en als dessert chocomouse. Ongelofelijk lekker zo nog eens Belgisch eten en ik denk dat de familie van Juan het heel absurd vond om “appelmoes” te eten. Ze zijn hier namelijk niet echt gewend om groeten te eten dus laat staan dat ze fruit als middagmaal eten. Het was een rustige dag, spelletjes spelen, beetje praten en filmpje kijken. Tot dat het bleek dat het al beetje laat was en ik beter naar huis ging op problemen te voorkomen. Het was toch een beetje moeilijk om afscheid te nemen, ik denk omdat nog zo lang duurt voor ik ze terug zie en omdat het stukje van mijn veilige Belgische omgeving terug wegviel. Ik heb dan nog een beetje zitten praten met mijn mama en ze begreep niet zo goed waarom ik aan het wenen was want als je gelukkig bent ween je niet. En ik was en ben nog steeds gelukkig in Paraguay.
Maar dus om verder te gaan op kerstavond. Na alle voorbereidingen hebben we vlug nog een partijtje volleybal gespeeld en dan begonnen we onszelf ook klaar te maken. Ik kwam tot de conclusie dat de bloes die ik had gekocht en niet gepast de klein was maar Ik heb er iets op gevonden en uiteindelijk viel het niet zo hard op dat ze te klein was. Hier eten ze op kerstavond maar net voor 12h ’s nachts dus alle tijd voor we aten dronken we clerico en waren mijn zussen bezig met berichten versturen, gsmverslaafden, ik ben eventjes naar mijn buurmeisje gegaan want kerstavond vieren ze hier met vrienden en buren enzo. Toen ik terugkwam was mij oudste zus al een beetje aangeschoten van de clerico, best grappig en mijn papa lag half te slapen door het bier en de vermoeidheid. Toen wij klaar waren met eten kwam mijn broer ook thuis, hij was gaan voetballen en hier gaat dat precies ook vaak samen met bierheffen. Hij zag er niet te fris uit maar was wel grappig. Toen hij klaar was met eten was het bijna 12 uur. Nora en ik waren zwaar aan het aftellen en toen het 12h was leek het wel Nieuwjaar! Alle buren staken vuurwerk af en bommetjes Lula moest Jezus in zijn kribbeke gaan leggen en spurte letterlijk naar van de keuken naar de kerststal en terug en dan volgenden nartuurlijk de traditie getrouwe kussen en gelukswensen. Toen alles terug een beetje rustig werd gingen mijn zussen en mama bidden voor de kerststal en Hugo dronk verder. Zo hebben nog eventjes buiten zitten praten en drinken.
De dag erna dacht ik dat we familie gingen bezoeken, maar dat was absoluut niet het geval. De disco was open en we gingen daarheen, het was enorm warm en sommige mensen hadden dan ook maar weinig fatsoen meer ivm kledij. Het zwembad bij de disco was ook open en was goed bevolk. Uiteindelijk hebben Frauke, Gozde en ik ons een plons in het water gewaagd en het was best wel aangenaam, al deden alle andere mensen in het zwembad precies “zoveel mogelijk anderen aanraken”.
Gelukkig heeft Ñeca ook een zwembad zodat we daar ook eens kunnen gaan zwemmen zonder dat iedereen ons aan kijkt.

Het volgende feestje was oudejaarsavond. Hier vieren ze dit vooral met familie, zo gingen we eens in het huis van abuela gaan eten en samenzijn met de familie. Om 12h ontplofte er weer van alles wat en hier hebben ze een traditie om op klokslag middernacht 12 druiven op te eten, de 12 druiven staan voor de maanden in een jaar zodat ze allemaal goed zullen verlopen. Na zowat de hele straat gekust te hebben keerde de rust terug en gingen enkelen van de familie terug bidden bij de kerststal. Na tijdje gingen Nora, Lula en ik naar huis om ons klaar te maken om naar de disco te gaan. Eenmaal in de disco had ik een beetje heimwee naar mijn vrienden om mee te vieren. Want hier was ik enkel met Nora en Lula met haar nieuw vriendje. Dus stond ik maar een beetje te kijken en wat te praten met iemand die het interessant vond met mij te spreken omdat ik er zo alleen stond. Gelukkig zijn we dan eindelijk gaan dansen en ik heb de hele avond met Nora gedanst op alle soorten muziek maar vooral electro, zodat ik eventjes mijn oude moves kon uit de kast halen. Het was niet echt een rustig avondje ik werd achtervolgd door een griezelige man en kwas er echt bang van zodat ik er van weg liep maar hij bleef maar volgen. Dan is mijn zus nog misselijk geworden en uiteindelijk zijn we naar huis gegaan, het was 5h30. Nieuwjaarsdag was maar een luie bedoening zonder kalkoen en mottige nieuwjaarswensen.

6 januari was er een minder leuk feestje, Léo, het meisje uit Parijs, moest terug naar huis. Zij nam deel aan het vrijwilligersprogramma en bleef dus maar voor 6 maanden in Paraguay. Het was raar om te beseffen dat het avontuur er voor haar al op zat. Om triestig van te worden vooral omdat je zelf gaat nadenken over je eigen vertrek. Geluk omdat je je bloedeigen familie en vrienden terug ziet maar de schaduwkant is dat je alles hier achterlaat niet wetend of je wel terugkomt. Mensen die veel geduld met je gehad hebben en die je graag zien, de hartelijke cultuur en de vele andere dingen..
Gelukkig ligt mijn vertrek nog een paar maanden ver, maar toch vrees ik dat het snel zal naderen, misschien wel te snel..