Reizen

Na de feesten in december kreeg ik eindelijk de kans om Paraguay beter te leren kennen. We waren al een tijdje bezig met alle studenten dat we graag ons land beter willen leren kennen. Dus stapten we naar onze vrijwilligers van AFS met onze avonturen in gedachten. Onze eerste uitstap ging naar el jardin botanico en de zoo samen met Luz, de dochter van onze representante, en Meche, een super lieve vrouw die Ñecas huishouden doet . De zoo was echter een serieuze teleurstelling, de dieren zagen er heel triestig uit en sommige hadden ook een serieuze stank rond zich hangen, heel wat anders dan de zoo van Antwerpen. Maar al bij al was het een heel gezellige uitstap en het deed mij een beetje denken aan een schoolreisje naar de zoo, al leek het meer op de Brielmeersen.

Een beetje later trok ik met mijn zus, Nora, een weekendje naar Tobati. We logeerden in het huis van een nichtje van ons buurmeisje met wie we mee mochten op dit weekend. Het landschap in Tobati is helemaal anders dan hier in Ypané, de sfeer trouwens ook. De broers van het meisje reden met veel plezier op de moto met ons rond om de stad te laten zien. De tweede dag gingen we erop uit met Pati (buurmeisje), Viki (nichtje van Pati), Nora en ik. We gingen de bergen/heuvels gaan verkennen want daarvoor staat Tobati bekend. Er is een heuvel voorzien om het landschap de bewonderen, el mirador. Terwijl ik foto’s aan het trekken was begonnen de meisjes te paniekeren dat we werden achtervolgd door een raar type die bekend stond in de stad als “gevaarlijk”. Uit paniek begonnen we te lopen naar de weg met onze blote voeten over de heuveltoppen, onder weg stootte ik nog even mijn teen zodat die begon te bloeden maar we waren gelukkig terug veilig tussen de mensen. Maar we wouden de heuvels nog meer ontdekken want er was een beetje verder nog een veel mooiere. Tijdens het wandelen stopten we nog even in een fabriekje waar ze bakstenen en dakpannen maken, ook iets typische voor die streek, er staan er zo enorm veel naast elkaar. Na een verfrissend ijsje uit het Esso tankstation (heb je hier blijkbaar ook) trokken we de heuvels terug in en deze keer meer op ons gemak dan de vorige keer. Na een fotoshoot op de heuvel trokken we moe maar voldaan terug naar huis waar we te horen kregen dat we die avond naar een stierengevecht gingen kijken. De papa van Viki legde uit dat dit ook tot de cultuur van Paraguay hoorde samen met de vele vee markten en el campo (het platteland en hier is het echt platteland!). Ik had nog nooit een stierengevecht in het echt gezien maar het was minder erg dan ik dacht, de mensen zeiden wel dat de stieren tammer waren dan de andere jaren. Er waren drie rondes die aan elkaar werden gepraat door 2 clownen die grappig probeerden te zijn, het was niet echt mijn humor. De leukste ronde is die van de amateurs, dit wil zeggen dat mensen uit het publiek zich vrijwillig mogen aanbieden om met de stier te spelen. Die mannen gaan er zo in op dat het soms echt hilarisch is, betere humor dan de clownen dus. De volgende dag gingen we met onze buurjongen en de meisjes naar een rivier kijken. Na een half uurtje rijden door een prachtig landschap kwamen we aan bij de rivier en was het al weer heerlijk te warm. We besloten om een stukje van de rivier af te wandelen om af te koelen want hij was toch ondiep. Het was echt prachtig de natuur rond de rivier. Na het middageten gingen we met de moto naar een banerario, dat is een soort van openbaar zwembad met disco en andere dingen bij, om onze laatste dag te vullen. De volgende dag trokken we met een overvolle bus met veel te weinig beenruimte terug richting Ypané.

Het volgende weekendje uit was terug met de AFSers en Ñeca naar Carapegua in het huis van een zus van Ñeca. Een vriend van de familie heeft een rancho ,soort boerderij, en een aantal paarden en had beloofd aan Ñeca om haar studenten eens mee te nemen op een ritje met de paarden. Hij nam ons allemaal mee achter in zijn ‘camioneta’ naar zijn rancho. Er waren echter maar drie paarden en we waren met vier studenten en dan nog de man en zijn vriend. Frauke en Eline zaten samen op 1 paard, Gözde alleen met een man die het paard vast hield en ik zat op alleen op het paard tot de man, die Betto heet, besloot op er ook op te springen. Volgens mij heeft het paard enorm afgezien op de tocht van anderhalf uur met meer dan 150 kilo op zijn rug op het heetste van de dag. Maar het was wel een heel mooie tocht door de velden en bossen van Carapegua. Betto beloofde ons ook nog mee te nemen naar een plaats waar ze hangmatten en ponchos maken. Die plaats bleek gewoon bij hem thuis te zijn waar zijn mama met een zelfgemaakte machine haar dingen maakte. Later die avond kreeg ik ook al bijna een huwelijks aanzoek van deze man, Betto, die geen problemen had om mee te komen naar België. Ik heb hem vriendelijk bedank en we hebben er eens goed mee gelachen. De volgende morgen nam de gastvrouw ons mee naar een plaatselijk fabriekje waar ze fiambre maken, een soort worst. We zijn nog geen 5 minuten binnen geweest het de fabriek zelf omdat de stank niet te harden was, respect voor de mensen die er iedere dag gaan werken. De hygiëne voorwaarden kunnen dan ook absoluut niet tippen aan die van de voedingsfabrieken in België en Europa.

Na de uitstapjes in eigen land kwam de grote reis naar Argentinië meer bepaald La Plata, bij Ruth thuis met Eline en Myrthe. Na 18 uur reizen en 3 keer bijna uitstappen in het verkeerde busstation, we dachten dat de bus rechtstreeks ging, kwamen we eindelijk aan in La Plata. Bleek dat die negerin met fel blond haar mijn Belgische vriendin Ruth was, ze was net terug van een vakantie in Brasilië waar het veel had geregend (ja ik keek ook verbaasd toen ze dit zei en veel te bruin was voor een regen vakantie te hebben gehad). Na ik misselijke nacht van het heerlijke eten op de bus en18h van artificiële zuurstof inademen deed de buitenlucht best wel deugd. Na het bekomen van de reis en de eerste indrukken van La Plata en belachelijk accent waarmee de Argentijnen spreken (ze praten heel dramatisch, ze worden wel eens de Italianen van Latijns-Amerika genoemd) nam de papa ons mee op een sneltoer door La Plata. Eerste indruk: waw cultuur en iemand die effectief veel weet over zijn stad en geschiedenis. Haar papa moest ons eigenlijk gewoon naar het huis van Ivana brengen, de eerste gastmoeder van Ruth en het verblijf van Eline en Myrthe. Ivana was een heel ander persoon dan ik mij had voorgesteld, ze was jong en vol met interessante verhalen en ideeën kortom een heel interessant persoon die ik niet snel zal vergeten. We mochten in haar huis doen wat we wouden en gaf ons graag meer uitleg wanneer we vragen hadden over Argentinië of wat dan ook. Ze is trouwens ook harde fan van Che Guevara (geboren in Argentinië) en heel actief op sociaal vlak, doet mee in optochten voor meer rechten en dergelijke.
We hebben zowat alles bezocht in La Plata wat er te bezoeken valt en wat niet gesloten was, zelf alle winkels. We zijn ook nog 2 dagen naar Buenas Aires gegaan, de hoofdstad van Argentinië. Echt een indrukwekkende stad, het oude deel van de stad deed een beetje aan New York denken (ken ik wel maar van uit films), met zijn grote hoge gebouwen en enorm brede hoofdstraat (breedste van wereld). Dan is er ook nog Puerto Madero die dan weer heel modern is, een beetje als het nieuwe Parijs. De eerste keer dat we naar B.A. gingen had Ruths papa ons meegenomen toen hij naar zijn werk ging en hij had ons uitgenodigd op met hem te gaan eten ‘s middags in een restaurant die hij had gekozen, hij gaf ons de naam en het adres en we zouden elkaar daar ontmoeten om 13h. We hadden de hele voormiddag om de stad te bezoeken met zijn mooie verhalen en geschiedenis. We zakten langzaam af naar Puerto Madero waar het restaurent zich bevond. Ruth was er zelf nog nooit geweest dus toen onze kaart ons niet meer kon helpen, vroegen we hulp een politieagent die op de hoek van de staat stond. De man zei dat het niet zo ver was en wees ons ze weg en inderdaad een beetje later stonden we voor de deur waarboven dezelfde naam hing al die op ons papiertje. Na een beetje treuzelen voor de deur besloten we om naar binnen te gaan en daar op haar papa te wachten want het was best wel idioot om voor een glazen deur te blijven staan treuzelen. We hadden allemaal de foute outfit aan om in het chique restaurant niet op te vallen. We vroegen of onze reservatie klopte en een vrouw wees ons onze tafel aan. Na een kwartiertje begonnen we ons zorgen te maken dat we verkeerd zaten, zeker toen haar papa belde om te vragen of wij er al waren want hij stond voor de deur te wachten. We vertelden hem dat we al binnen waren met de kaart al in onze handen, hij zou komen. Ik kon de deur zien van waar ik zat, er kwamen veel mannen binnen in pak maar niemand van hen was haar papa. Hij belde weer: “ waar zitten jullie ik zie jullie helemaal niet” “jullie zitten toch niet ik het verkeerde restaurant hé? Er zijn er DRIE met deze naam”. GENANT! Wij subtiel naar buiten, verontschuldigen ons bij de vrouw dat we naar het andere restaurant moeten. Maar de vrouw gaf niet toe en belde het andere restaurant de heer maar naar ons moest komen. Ze lachte vriendelijk en wees met haar hand terug naar de tafel waar we zaten, “ hij zal naar hier komen, begin al vast maar te keizen”. Als slaafse hondjes keerden we terug naar onze tafel met zowat alle ogen op ons gericht. Nog geen 5 minuten later kwam de vrouw terug om te zeggen dat we toch naar het andere restaurant moesten gaan. Gelukkig maakte het heerlijke eten onze genante ervaring goed.
Onze vakantie was fantastisch, ik had het gevoel eventjes terug in België te zijn en daarom had ik ook niet echt veel zin om terug te keren naar Paraguay. Ik genoot van mijn vrijheid die ik even terug had en het zelfstandig zijn en het terug zijn mijn 1 van mijn beste vriendinnen deed er ook veel aan. Maar hoe dan ook aan alles komt een einde en we moesten terug de gevreesde bus op die veel te laat aankwam. Dit keer duurde de reis 22 uur, vreemd dat dezelfde rit in het terugkeren langer duurt maar de chauffeur heeft eens de weg moeten vragen en aan de grens was er plots een vrouw verdwenen en zonder haar konden we niet verder, gelukkig kwam ze dan eindelijk opdagen en konden we verder. Toen ik eindelijk mijn tuin in wandelde voelde het toch wel echt aan als thuiskomen. Iedereen was blij dat ik eindelijk terug was en ze hebben me best wel gemist en ik hen ook wel. Zelf mijn papa kon zijn vreugde niet op toen hij thuis kwam van zijn werk en me knuffelde en maar bleef babbelen..

Mijn thuis zijn was echter maar van heel korte duur want 2 dagen later (7 februari) vertrok ik met AFS naar carnaval in Encarnacion. De representante van AFS Capiata had alles georganiseerd zodat de studenten eens naar het carnaval konden gaan. We sliepen 1 nacht in een 5 sterren hotel (waarvan de airco niet werkte) en de zaterdag avond gingen we naar het carnaval. Het is geen Aalstcarnaval maar het lijk wel meer op dat in Rio. De traditie in Encarnacion is het stuipen met schuim, zoals wij op onze 100-dagen speelden met scheerschuim kon je hier gigantische spuitbussen kopen met schuim en geloof mij, je heb er nodig om je te verdedigen. Je kan de stoet enkel bezichtigen van op tribunes maar om op die tribunes te geraken moet je eerst voorbij alle mensen die er al zijn en je maar al te graag aanvallen met hun schuim. Kortom het was hilarisch om iedereen te zien met hun gezicht, haar en lichaam volledig in het schuim. Het spektakel, de stoet zelf, was ook echt heel mooi om te zien, respect voor de vrouwen die een hele tijd mijn hun zware outfit willen en kunnen dansen. Na een korte nacht van 4 uurtjes gingen onze wekkers een voor een af. Ik probeerde mijn ogen open te krijgen maar het ging helemaal niet zo vlot. De voorbije avond vonden ze ons precies een goed doelwit en kregen we vaak de volle laag in ons gezicht en dan vooral in de ogen, ik had het meest af gezien omdat ik het niet kon laten ze terug te pakken en mijn ogen waren dan ook bloed rood wat de volgende ochtend het resultaat gaf van een quasimodo gezicht. De zondag bezochten we dan nog de Ruinas jesuiticas, ruïnes van een oud volk. Blijkbaar vonden ze het vroeger niet plezant om bomen te hebben want de ruïnes bevonden zich in een open vlakte. We hebben dus lopen smelten in 40 graden in de voormiddag. Eline en ik hebben ook kennis gemaakt met een Paraguayaan die een jaar naar België was geweest en die nog tamelijk veel wist te zeggen in het Nederlands, hij kon zelf liedjes zingen. Echt enorm grappig om hem Nederlands te horen praten en zingen.

De volgende grote gebeurtenis de Quinze van mijn zusje op 20 februari. Eens kijken wat dat gaat geven. Alles is in volle voorbereiding en de mama maakt zich zorgen over vooral het financiële vlak. Het is echt gek hoeveel geld ze daarin steken. Alles voor de eer en het aanzien zeker. Ik hou jullie op de hoogte!